เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 24 เสี่ยวหลงเปาน้ำซุป
เสี่ยวหลงเปาในยุคต้าซ่งเวลานี้ยังถูกเรียกว่าซาลาเปาน้ำแกง ซูเฟยสืบเรื่องนี้มาจากหวังซื่อ ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ท่านย่าเป็นคนหูตากว้างไกล ตอนที่ได้ข่าวว่าท่านลุงใหญ่สอบได้ ท่านย่าก็เป็นคนตัดสินใจเด็ดขาดพาคนทั้งบ้านย้ายมาอยู่ที่เปี้ยนจิง
หญิงชราเป็นคนมีวิสัยทัศน์จริงๆ แม้แต่ในยุคที่บ้านสกุลซูเคยรุ่งเรือง ก็ไม่มีใครเคยกินซาลาเปาน้ำแกงมาก่อน แต่นางกลับเคยกินมาแล้ว
หวังซื่อเคยกินซาลาเปาน้ำแกงมาสองแบบ
แบบแรกมีต้นกำเนิดมาจากราชวงศ์ใต้ คือหลังจากนึ่งซาลาเปาสุกแล้ว จะใช้หลอดไม้ไผ่เจาะรูที่เตรียมไว้แล้วกรอกน้ำซุปไก่เข้าไป วิธีทำค่อนข้างหยาบ ในเปี้ยนจิงไม่มีใครทำวิธีนี้
แบบที่สองคือซาลาเปาของหอหวัง ปั้นเป็นรูปดอกเหมย ใช้แป้งกึ่งหมักในการห่อ เพราะแป้งหมักปกติจะดูดซับน้ำซุปจนแห้ง ซูเฟยจึงคาดเดาว่าหอหวังคงใช้วิธีผสมแป้งหมักกับแป้งไม่หมักเข้าด้วยกัน ส่วนไส้ด้านในใช้วุ้นหนังหมู
นอกจากสองแบบนี้ ซูเฟยยังสืบรู้มาอีกแบบหนึ่ง ซึ่งใส่เครื่องเคราเข้มข้นกว่า มีทั้งเต้าเจี้ยว ข้าวเหนียว และอื่นๆ รสชาติจัดจ้าน แต่น้ำซุปน้อย มีเพียงคนชอบกินรสจัดเท่านั้นที่โปรดปราน
ทว่าไม่ว่าจะเป็นซาลาเปาน้ำแกงแบบใด กรรมวิธีก็ซับซ้อนกว่าซาลาเปาทั่วไปมาก ราคาก็สูงลิ่ว มีเพียงครอบครัวที่ฐานะมั่งคั่งเท่านั้นจึงจะกล้าลิ้มลอง