เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 23 แยกทรัพย์สิน
นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเฟยได้เห็นหวังซื่อแสดงอารมณ์รุนแรงออกมาเช่นนี้ แม้แต่ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่เคยมีมาก่อน
ทว่าศักดิ์ศรีของหวังซื่อไม่อนุญาตให้นางเสียกิริยาต่อหน้าลูกหลานมากเกินไป นางจึงเพียงตบเตียงเตาไปไม่กี่ครั้งก่อนจะนิ่งเงียบลง มีเพียงหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงเท่านั้นที่บ่งบอกถึงความปั่นป่วนในใจ
ช่างทำบาปทำกรรมเสียจริง!
ไหล่ของซูซานเกินลู่ลงเช่นกัน เขามองหวังซื่อ แววตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยความสงสาร “เจินเหนียง บ้านนี้... แยกกันอยู่เสียเถิด ทำตามที่เจ้าลองว่า วันหน้าพวกเราอยู่กับบ้านรอง ดีหรือไม่”
ซูลี่อู่เพิ่งรู้เรื่องที่ซูลี่เหวินรับเงินบ้านสกุลหวังเป็นครั้งแรก ในใจเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและผิดหวัง ทว่าเมื่อได้ยินบิดาเอ่ยปาก เขาก็รีบก้าวออกมาแสดงจุดยืน “ท่านแม่ ข้ากับอู่เหนียงจะเลี้ยงดูปรนนิบัติท่านทั้งสองจนแก่เฒ่า ไม่มีบิดพลิ้วเด็ดขาด”
เปลือกตาที่ปรือลงของหวังซื่อค่อยๆ เปิดขึ้น นางปรายตามองลูกชายคนเล็กที่ตนไม่เคยให้ความสำคัญมาก่อน น้ำเสียงแผ่วเบาเลื่อนลอย “ให้ข้าคิดดูก่อน ขอข้าคิดดูอีกทีเถิด...”
ชั่วชีวิตนี้หวังซื่อมีลูกสามคน ลูกชายคนโตซูลี่เหวิน ลูกชายคนเล็กซูลี่อู่ และยังมีความเอ็นดูมอบให้ลูกสาวคนเล็กอย่างซูลี่อวิ๋นที่แต่งออกไปอยู่อวี๋เฉิง
ซูลี่อู่ไม่เฉลียวฉลาดเท่าซูลี่เหวิน และไม่ออดอ้อนเอาใจเก่งเท่าน้องสาวคนเล็ก จึงเป็นคนที่ถูกละเลยมากที่สุดมาตลอด
ใครจะคาดคิดว่าพอแก่ตัวลง คนที่พึ่งพาได้มากที่สุดกลับเป็นเขา