เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 แข่งขันชิงเทียบเชิญ
อาจารย์หลวงเจิ้งประสานมือทักทายบุรุษวัยกลางคน “คุณชายซุน”
“อาจารย์หลวงเจิ้ง” ซุนผิงรู้จักมักคุ้นกับอาจารย์หลวงเจิ้งอยู่บ้าง เขาไม่ได้ชายตามองซูเฟยเลยแม้แต่น้อย เพียงเอ่ยแนะนำด้วยความหวังดี “หากท่านต้องการจัดงานเลี้ยงซาลาเปา ไยไม่เชิญท่านพ่อของข้าไปที่จวนเล่า ข้าดูแล้วร้านซาลาเปาสกุลซูแห่งนี้มีซาลาเปาเพียงสองไส้ เกรงว่าจะจัดเป็นโต๊ะเลี้ยงรับรองไม่ไหวกระมัง”
บรรดาร้านขายซาลาเปาบนถนนประตูใต้ ร้านซาลาเปาซุนห่าวโส่วขึ้นชื่อที่สุด เป็นร้านเก่าแก่สืบทอดมานานนับร้อยปี และซุนผิงคือทายาทรุ่นที่สี่
ทว่าตัวเขาเองร่ำเรียนฝีมือมาได้ไม่เอาไหน ปัจจุบันพ่อครัวทำแป้งหลักในร้านจึงเป็นบิดาและพี่น้องของเขา ส่วนตัวเขาคอยดูแลกิจการแทน พอได้ยินว่าอาจารย์หลวงเจิ้งจะจัดงานเลี้ยง ก็รีบออกปากหวังแย่งงานนี้ทันที
ฉินซื่อเพิ่งนึกแปลกใจกับคำเชิญของอาจารย์หลวงเจิ้งอยู่หยกๆ พอได้ยินคำพูดนี้ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที หากรับงานนี้สำเร็จ น้องสามีคงทำเงินได้ไม่น้อยไปกว่าการตั้งแผงขาย แถมถ้าได้รางวัลเพิ่มก็จะยิ่งได้เงินเยอะขึ้นไปอีก คนที่มาเป็นใครก็ไม่รู้ ช่างหน้าหนานัก กล้ามาแย่งงานกันซึ่งๆ หน้า!
ซูเฟยแอบดึงแขนฉินซื่อเบาๆ ส่งสัญญาณให้นางเงียบไว้ อาจารย์หลวงเจิ้งเป็นบัณฑิต คงไม่ชอบใจท่าทางวางก้ามและพฤติกรรมแย่งชิงการค้าของคนอื่นอย่างคุณชายซุนผู้นี้แน่ พวกนางไม่จำเป็นต้องรีบร้อนออกหน้าเอง