เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 6 หัวเชื้อหมักซาลาเปา
"เร่เข้ามาจ้า ขนมเปี๊ยะนึ่งร้อนๆ เพิ่งออกจากซึ้ง ขนมเปี๊ยะขาวอวบร้อนๆ จ้า"
"พู่กันจากหูโจว จานฝนหมึกจากเซ่อโจว..."
"โฮ่ย ร้อนๆ จ้า น้ำสมุนไพรร้อนๆ จ้า น้ำกระวานใบไผ่ร้อนๆ จ้า..."
"เกาลัด เกาลัดคั่วหินร้อนๆ จ้า"
มีทั้งคนขายน้ำสมุนไพร ข้าวแช่น้ำ แป้งทอด เกี๊ยวทอด รวมถึงคนขายเครื่องหอม เครื่องเขียน และสินค้าจิปาถะอีกสารพัด คึกคักละลานตาจนหม่านเจี่ยเอ๋อร์กลืนน้ำลายเอื๊อกๆ ซูเฟยเองก็ตาลายไปหมด
ที่นี่อยู่ห่างจากหน่วยงานราชการอย่างสำนักราชเลขาธิการและสำนักฉงเหวินเพียงถนนกั้น เลยยามเหม่าตรงมาแล้ว บนถนนยังเห็นขุนนางชุดเขียวหลายคนรีบร้อนซื้ออาหารเช้า แล้ววิ่งเหยาะๆ มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก
ซูเฟยอดยิ้มอย่างรู้ทันไม่ได้ ที่แท้คนสมัยก่อนหรือสมัยนี้ก็เข้างานสายกันทั้งนั้น
"ท่านอาหญิง เกาลัดคั่วหินหอมจังเลยเจ้าค่ะ" หม่านเจี่ยเอ๋อร์สูดดมกลิ่นหอมหวานของน้ำตาลไหม้ที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
เกาลัดคั่วหินในยุคนี้ก็ไม่ต่างจากยุคหลัง ใช้ก้อนกรวดสีดำร้อนจัดคั่วเช่นกัน รสชาติก็อร่อยดี เพียงแต่ราคาแพงไปหน่อย หยิบมือเดียวขายตั้งสิบอีแปะ เท่ากับค่าอาหารทั้งวันของคนสกุลซูหนึ่งคนเลยทีเดียว