กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 สำรวจตลาด
หวังซื่อห้อยขาสองข้างลงแตะพื้น ประคองชามข้าวต้มตักขึ้นจิบคำหนึ่ง ค่อยๆ ละเลียดชิมรสชาติ พอกลืนลงคอไปแล้วจึงเอ่ยปากขึ้นอีกครา "เอ้อร์เหนียง ไปนับเงินจากหีบใส่เงินของข้ามาเก้าสิบอีแปะ ส่งให้ต้าเจี่ยเอ๋อร์"
สำเร็จแล้ว
ซูเฟยลุกขึ้นยอบกายคารวะหวังซื่อ ยิ้มจนตาหยี "ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านย่ามีเหตุผลที่สุดในโลกเลยเจ้าค่ะ"
หวังซื่อมองนางด้วยสายตาแปลกประหลาด มีเหตุผลที่สุดในโลกงั้นหรือ ในบ้านหลังนี้นางไม่เคยได้ยินใครใช้คำนี้บรรยายตัวนางมาก่อนเลย บ้านสกุลหวังนั่นไม่ได้เคี่ยวกรำแค่ฝีมือทำอาหาร แต่เคี่ยวกรำฝีปากด้วยหรืออย่างไร