เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 ดองผักกาดขาวห่อ
ออกจากบ้านมา ซูลี่อู่กับซูชิงก็เดินเคียงคู่กันมุ่งหน้าไปทางแม่น้ำเปี้ยนทางทิศใต้ ปกติทั้งสองคนทำงานอยู่แถวนั้น เป็นแรงงานในสายอาชีพเดียวกันแต่ต่างหน้าที่
กุลีเป็นคำเรียกเหมารวมของคนแบกหาม ส่วนกุลีขนข้าวหมายถึงกลุ่มคนที่ขนข้าวลงจากเรือหลวงโดยเฉพาะ มาตรฐานจะสูงกว่า ต้องแบกกระสอบหนักสองสือไหว
ในบรรดาสามพ่อลูกบ้านรอง ซูลี่อู่รูปร่างใหญ่โตที่สุด กล้ามเนื้อแน่นปึ้กภายใต้ชั้นไขมัน เรี่ยวแรงเยอะกว่าใคร เมื่อก่อนช่วงหน้านาก็เป็นมือหนึ่งเรื่องทำไร่ไถนา พอว่างงานก็เข้าอำเภอไปรับจ้างแบกหาม หาเงินได้มากกว่าคนอื่น ดังนั้นเมื่อสามปีก่อนตอนไปให้หัวหน้าคนงานแนะนำงานให้ มีเพียงซูลี่อู่คนเดียวที่เข้าตา จึงถูกส่งตัวไปให้ผู้ตรวจการคลังรับไว้เป็นกุลีขนข้าว
ค่าแรงของสองพ่อลูก คนพี่รับทุกต้นเดือน ส่วนคนพ่อรับเป็นรายวัน
ส่วนซูฮ่าวต้องเดินขึ้นเหนือ ทะลุตรอกอวี๋หลิน ออกประตูเฉาเก่า ร้านซ่อมรถอยู่นอกประตูเมือง
เหลือเพียงท่านปู่ซูซานเกินที่มองซ้ายมองขวา ก่อนจะกัดฟันตบต้นขาฉาดใหญ่ “ช่างเถอะ ลองไปเสี่ยงดวงที่ศาลไคเฟิงดูสักตั้ง”
ชายชราตัวเล็กสะพายกล่องเครื่องมือช่างไม้เต็มพิกัด เดินมุ่งหน้าไปทางถนนตะวันตก
ซูเฟยเดินไปทางเดียวกับปู่ นางฝืนลำคอที่เจ็บเหมือนกลืนใบมีด เอ่ยเรียกเสียงเบา “ท่านปู่รอข้าด้วย ข้าไปด้วย”
นางหิ้วตะกร้าไม้ไผ่สานวิ่งตามไป ยิ้มประจบให้ท่านปู่อย่างน่ารัก ดวงตากลมโตใสแจ๋วจ้องมองท่านปู่ตาแป๋วแต่ไม่ยอมพูดอะไร