เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 ท่านย่าหวังซื่อ
คนแก่แล้วมักหลับไม่สนิท เมื่อครู่ตอนซูเฟยเดินเข้าเดินออก หวังซื่อก็ตื่นนานแล้ว เพียงแต่ไม่ส่งเสียง นอนฟังคนสามคนหน้าประตูคุยกันเบาๆ เงียบๆ
ต้าเจี่ยเอ๋อร์เฉียดตายมาหนหนึ่ง นิสัยกลับร่าเริงเปิดเผยขึ้นเยอะ ที่นางบอกว่าอยากหาเลี้ยงชีพด้วยฝีมือตัวเองฟังดูก็ไม่เหมือนเรื่องล้อเล่น แต่ในเปี้ยนจิงมีของกินอะไรบ้างที่ไม่มีขายกันล่ะ
อีกอย่างต้าเจี่ยเอ๋อร์ก็ไม่ใช่คนทำอะไรได้นาน ทำอะไรก็เห่อแค่ชั่วประเดี๋ยวประด๋าว หวังซื่อแม้จะอยากให้นางพึ่งพาสองมือตัวเองหาเลี้ยงปากท้องได้ แต่ในใจลึกๆ กลับไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้เท่าไรนัก
จนกระทั่งกลิ่นหอมเค็มของแป้งจี่ลอยเข้ามาในห้อง ท้องของหวังซื่อร้องโครกครากไม่หยุด นางจึงเอ่ยปากเรียกคน
"อู่เหนียง ตื่นแล้ว"
เฉินซื่อเป็นลูกคนที่ห้าของบ้านเดิม พวกผู้ใหญ่สกุลซูจึงเรียกนางว่าอู่เหนียงกันหมด "เจ้าค่ะท่านแม่ มาแล้วเจ้าค่ะ"