เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 346 - การสนทนาว่าด้วยความสงบแห่งมหาหายนะ
ทว่าเมื่อเสวียนตูต้าฝ่าซือรับฟังจนจบ ใบหน้ากลับยังคงสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำโบราณอันไร้ระลอกคลื่น
เขาค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น ดวงตาคู่นั้นกระจ่างใสปราศจากสิ่งเจือปนแม้เพียงเศษเสี้ยว จ้องมองหนานจี๋เซียนเวิงอย่างเงียบสงบ น้ำเสียงยังคงเย็นเยียบเช่นเดิม
"ศิษย์น้อง เจ้าลุกขึ้นเถิด"
"ภายใต้มหาหายนะ กรรมและผลย่อมถูกกำหนดไว้แล้ว ล้วนเป็นชะตาสวรรค์ ตัวข้าตั้งมั่นบำเพ็ญความสงบ ไม่ข้องแวะเรื่องราวทางโลก ตัดขาดจากห่วงกรรมแดนโลกีย์มานานแล้ว เรื่องที่เจ้ากล่าวมา ไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ และไม่ใช่สิ่งที่ข้าปรารถนาจะยุ่งเกี่ยวด้วย"
"เจ้า จงกลับไปเถิด"
ถ้อยคำเหล่านี้กล่าวออกมาอย่างเด็ดขาด ไร้ซึ่งช่องว่างให้เจรจาต่อรองแม้แต่น้อย
จิตใจของหนานจี๋เซียนเวิงพลันเย็นเยียบลงไปครึ่งหนึ่งทันที