กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 345 - หนานจี๋เกลี้ยกล่อมเสวียนตู
ด้านนอกวังปาจิ่ง กระแสปราณโกลาหลหมุนวนอยู่อย่างเงียบเชียบ
หนานจี๋เซียนเวิงเดินโซซัดโซเซออกมาจากข้างใน บนใบหน้าที่เคยเปี่ยมเมตตาและอ่อนน้อมถ่อมตนเสมอมา สีเลือดจางหายไปจนสิ้น หลงเหลือเพียงความขาวซีดอันน่ากลัว เขาก้าวเท้าซวนเซไปหลายก้าว คล้ายถูกสูบพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น แม้แต่เรี่ยวแรงจะเหยียบเมฆก็แทบจะยกไม่ขึ้น
ฟืนหรือ การหลอมยาหรือ
ถ้อยคำอันไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกของไท่ซ่างเหล่าจวิน ดั่งกระบี่เทพโกลาหลอันแหลมคมที่สุด ฟันจิตใจแห่งเต๋าที่เต็มไปด้วยการวางแผนและเล่ห์เหลี่ยมของเขาจนแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย