กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 169 - โองการแห่งเต๋าจู่
ก่อนที่การเผชิญหน้าอันน่าอึดอัดจนแทบทำให้สรรพชีวิตขาดใจจะปะทุขึ้นอีกครา ณ เบื้องหน้าเขาปู้โจว
โลกหงฮวงทั้งใบพลันหยุดนิ่งลงโดยไร้ซึ่งลางบอกเหตุ
สายลมหยุดพัด เมฆาหยุดลอย แม้แต่สายธารแห่งกาลเวลาที่ไหลเชี่ยวกรากไม่หยุดหย่อน ก็ยังถูกกดหยุดไว้ชั่วคราวในบัดดล
เจตจำนงสูงสุดที่มิอาจพรรณนาเป็นถ้อยคำได้ ซึ่งอยู่เหนือเต๋าแห่งสวรรค์ เหนือเต๋าผืนแผ่นดิน หรือแม้กระทั่งอยู่เหนือมหาพิภพ ได้ค่อยๆ เสด็จลงมาจากความโกลาหลอันไร้ขอบเขตเหนือสวรรค์เก้าชั้น
เจตจำนงนั้นเย็นเยียบและเฉยชา ปราศจากอารมณ์ความรู้สึกแม้เพียงเศษเสี้ยว ประหนึ่งเป็นกฎเกณฑ์ดั้งเดิมที่สุดของจักรวาลที่สำแดงตนออกมา
วังจื่อเซียว
หงจวิน
หัวใจของเหล่าเซิ่งเหรินทุกตนพลันกระตุกวูบ