กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170 - ตะเกียงเทพอู กายาโลหิตสังหาร
เสียงหัวเราะและรอยยิ้มยังคงแว่วอยู่ข้างหู ทว่าเงาร่างที่ล้มลงในการศึกอันนองเลือดยังคงไม่เคยเลือนหายไปจากใจของเขา
จู้หรง ซวนหมิง หรู่โซว
เขาทอดถอนใจยาว ไม่ลังเลอีกต่อไป พลิกฝ่ามือเบาๆ ตะเกียงทองสัมฤทธิ์โบราณหลายดวงพลันลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้าอย่างสงบ
ตะเกียงแต่ละดวงมีรูปทรงแตกต่างกัน บนนั้นสลักอักษรเทพอูโบราณอันลึกล้ำ ซึ่งตรงกับแก่นกำเนิดของสิบสองบรรพชนอูนั่นคือตะเกียงเทพอู
เมื่อตี้เจียงและก้งกงเห็นดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ จางหายไป เปลี่ยนเป็นความสำรวม พวกเขารู้ดีว่าชื่อหยางกำลังจะทำสิ่งใด