กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 168 - สองเซิ่งเหรินปรากฏ หงจวินเผยโฉม
เบื้องหน้าเขาปู้โจว สรรพเสียงพลันเงียบสงัดลง
กาลเวลาและมิติดั่งจะแข็งค้างอย่างสิ้นเชิงภายใต้แรงกดดันแห่งมรรคาเซิ่งเหรินอันสูงสุดที่แตกต่างกันทั้งสองสาย
หยวนสื่อเทียนจุนยังคงค้างอยู่ในท่าชูธงผานกู่ ร่างทั้งร่างประหนึ่งรูปสลักหินที่ต้องมนตร์ตรึงร่าง นิ่งงันอยู่กับที่ ในดวงตาของเซิ่งเหรินที่เคยเฉยชาและหยิ่งทะนงอยู่เสมอ บัดนี้เหลือเพียงความเลื่อนลอยและความสับสนอันไร้ขอบเขต
กลิ่นอายผานกู่
กลิ่นอายผานกู่ที่บริสุทธิ์และแท้จริงยิ่งกว่าตนเอง ดุจค้อนไร้รูปที่ทุบทำลายความทรนงอันยาวนานนับแสนล้านปีในใจของเขาจนแหลกละเอียด
ข้าคือใคร
ข้ามาจากที่ใด
ข้าคือสายเลือดแท้ของผานกู่จริงๆ หรือ