กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 066 - วัฏสงสารหกภพภูมิ
ก้งกงค่อยๆ ได้สติฟื้นขึ้นมา เขารู้สึกเพียงว่ากระดูกทั่วร่างราวกับแตกหักแยกชิ้น ส่วนลึกของดวงวิญญาณส่งคลื่นความอ่อนล้าดั่งถูกฉีกกระชากออกมาเป็นระลอก
เขาพยุงกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงหยกเหมันต์ กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง ในที่สุดสายตาก็หยุดลงตรงใบหน้าของจู้หรงที่กำลังยืนยิ้มเยาะเย้ยอยู่ด้านข้าง
"ข้า... เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้"
จู้หรงฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวซี่โต รอยยิ้มนั้นมองอย่างไรก็น่าโมโหเป็นที่สุด
"เจ้าถามข้าหรือ เจ้าทึ่มอย่างเจ้าเกือบจะแทงฟ้าจนทะลุอยู่แล้ว เรื่องดีงามที่ตนเองก่อไว้ กลับลืมเลือนไปจนหมดสิ้นเสียได้"
"เจ้าพูดว่ากระไร" ก้งกงขมวดคิ้วแน่น ในสมองว่างเปล่า ไร้ซึ่งความทรงจำอย่างที่จู้หรงกล่าวมาแม้แต่น้อย