เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 067 - ภพภูมิพิภพสถาปนา
ภายในตำหนักผานกู่ ตกอยู่ในความเงียบงันดั่งความตาย
วาจาของชื่อหยางเปรียบประดุจดวงดาราที่ทิ้งตัวลงสู่บึงลึกอันเก่าแก่ ระลอกคลื่นที่แผ่ขยายออกไปสะท้อนก้องอยู่ในจิตใจของบรรพชนอูทุกคนอย่างเนิ่นนาน สั่นคลอนความรู้ความเข้าใจเดิมของพวกเขาเกี่ยวกับพลังและวิชาอภิญญาไปจนหมดสิ้น
เปิดเส้นทางเวียนว่ายตายเกิด ควบคุมความเป็นความตาย
นี่ไม่ใช่วิชาอภิญญาอีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นมหาเต๋าอันสูงสุดที่จะสรรค์สร้างโลกธาตุขึ้นใหม่และเติมเต็มกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน
"น้อง... น้องสิบสาม..." จู้หรงเอ่ยปากอย่างติดๆ ขัดๆ สมองที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงของเขาหยุดชะงักไปสิ้น สายตาที่มองไปยังชื่อหยางราวกับกำลังมองดูเทพเจ้าโบราณที่สวมร่างมนุษย์ "ที่เจ้าพูดมา... เป็นเรื่องจริงหรือ พี่สาวโฮ่วถู่ทำได้จริงๆ หรือ"