กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 065 - ก้งกงตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต
ท้องฟ้าได้รับการปะชุน น้ำท่วมลดระดับลงแล้ว ทว่าความโศกเศร้าและความเงียบงันที่แผ่กระจายอยู่ระหว่างฟ้าดิน กลับไม่จางหายไปแม้แต่น้อย
มนุษย์ที่รอดชีวิตมองดูแผ่นดินที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง มองดูศพของพวกพ้องนับไม่ถ้วนที่ลอยอยู่ในโคลนตม ความยินดีที่รอดชีวิตมาได้พลันถูกแทนที่ด้วยความโศกเศร้าอันลึกซึ้งอย่างรวดเร็ว
แสงทองแห่งผลบุญสลายไป ร่างของนวี่วาค่อยๆ ร่อนลงมาจากกลางเวหา บนชุดวังอันศักดิ์สิทธิ์ไม่มีฝุ่นละอองแม้แต่เม็ดเดียว ทว่าบนใบหน้าอันงดงามหาใดเปรียบนั้น กลับแฝงความโศกเศร้าที่ไม่จางหาย
สายตาของนาง ในที่สุดก็หยุดลงที่กลุ่มบรรพชนอูซึ่งนำโดยชื่อหยาง