เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 506 เสี่ยวอวี๋ขยะ
เซิงชิงมิได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย นางนำอวี้เหมียนเดินหน้าต่อ หลังอ้อมภูเขาลูกที่ตั้งอยู่ตรงปากทางไปแล้ว สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือผืนป่าดึกดำบรรพ์ผืนหนึ่ง
บนกิ่งก้านของหมู่ไม้นั้น บางคราก็มีอาวุธวิญญาณและอาวุธเวทห้อยอยู่หนึ่งหรือสองชิ้น ราวกับกระดิ่งลมที่เฝ้ารอสายลม รอคอยที่จะบรรเลงเสียง
เมื่อลอดผ่านผืนป่านี้ออกมา ก็มีธารน้ำแคบเล็กกว้างกว่าหนึ่งเมตรสายหนึ่งคดเคี้ยวผ่านตรงหน้าอวี้เหมียน พลังวิญญาณอันเข้มข้นภายในนั้นระเหยเป็นหมอกวิญญาณจาง ๆ ทั่วผิวน้ำ ความเข้มข้นช่างมากล้ำยิ่งกว่าหมอกวิญญาณภายในสำนักเซียนมายาเสียอีก
ต้นสายของธารน้ำนั้นคือน้ำพุวิญญาณแห่งหนึ่ง
น้ำชาที่เซิงชิงมักป้อนให้อวี้เหมียนดื่มนั้น ก็ชงขึ้นจากแก่นสารต้นกำเนิดของน้ำพุวิญญาณนี่เอง
อาณาเขตลับขนาดเล็กแห่งนี้เล็กเสียจริง เพียงใช้วิชาย่อปฐพีเดินราวสิบนาทีก็จวนจะถึงขอบกำแพงกั้นระดับแล้ว ก่อนจะถึงขอบนั้นต้องผ่านหุบเขาลูกเล็กแห่งหนึ่ง
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ — หุบเขาที่เคยเป็น
เพราะภายในนั้นกองเต็มไปด้วยอาวุธวิญญาณระดับต่ำและอาวุธเวทที่บ้างก็เป็นของบกพร่อง ดาบ ทวน กระบี่ ง้าว ขวาน ขวานยาวขอเกี่ยว ระฆัง กลอง สายเครื่องดีด กลอง สายดีด ผีผา…
“พวกนี้เป็นขยะที่ไร้ประโยชน์ทั้งนั้น พวกเราไปดูที่อื่นกันเถิด…” เซิงชิงดึงอวี้เหมียนจะจากไป มุ่งไปสำรวจอีกทิศหนึ่ง ของไร้ประโยชน์พวกนี้ นางไม่เคยมีโอกาสเหมาะที่จะทิ้งเสียที จึงได้แต่ปล่อยทิ้งค้างไว้เช่นนั้น