เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 507 ข้ายินดีเอง
“ตราประทับหรือ”
หรือว่าเพราะสีหน้างุนงงของนางชัดเจนเกินไป เซิงชิงยกหัตถ์ขึ้น ปลายนิ้วแตะลงกลางหว่างคิ้วของอวี้เหมียน ครู่ถัดมา กลีบดอกผีเสื้อสีชาดเป็นแผ่น ๆ ก็ประทับเต็มร่างของอวี้เหมียนราวกับตราหัวไชเท้า
นางทั้งโกรธทั้งสั่นเทา ที่แท้ก็คือตราประทับตามความหมายตรงตัวนี่เอง!
ดูท่าแล้วยังจับตัวอยู่ที่ผิวชั้นนอก จะค่อย ๆ จางหายไปตามกาลเวลา ต้องคอยซ่อมเติมอยู่เป็นประจำ
ส่วนเซิงชิงนั้นเห็นได้ชัดว่าขยันเกินไปสักหน่อย ประทับจนกลิ่นอายทั้งหมดของนางถูกกลบไปหมด
“นี่คือจุมพิตโอบกอดที่แฝงกลิ่นอายของเผ่าพันธุ์ข้า เป็นเครื่องหมายว่าเจ้าเป็นของข้า ทั้งร่างถูกประทับตราของข้าไว้แล้ว ต่อให้ซ่อนไปถึงสุดขอบฟ้าปลายแดน ข้าก็จะตามกลับมาให้ได้” ปลายนิ้วของเซิงชิงแนบเบา ๆ บนรอยจุมพิตเล็ก ๆ บนแก้มของอวี้เหมียน ถ้อยคำจริงจังหนักแน่น แฝงความกระหยิ่มยินดีอยู่บ้าง
ทว่า…จุมพิตโอบกอดแบบนี้เปรียบได้กับตราประทับที่ประทับนานกว่าหนึ่งชั่วยาม ปกติแล้วตราเพียงหนึ่งดวงก็เพียงพอแล้ว
แต่เซิงชิงกลับไม่พอใจเพียงเท่านั้น นางจงใจทำให้อวี้เหมียนเป็นเช่นนี้ เปื้อนกลิ่นอายที่เป็นของนางจนเต็มที่
“เหมียนเอ๋อร์เห็นชัดแล้วหรือ” นางยกเสียงท้ายคำขึ้นเบา ๆ ราวกับพัดขนนกกวาดผ่านหัวใจ