เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 504 พ่อครัวอสรพิษ
อวี้เหมียนได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มที่มุมปากก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เปลี่ยนเป็นยิ้มแหย ไม่ให้เสียของก็ได้กระมัง แต่กลัวว่านางจะทำอาหารประหลาด ๆ ออกมาจนกลืนไม่ลงเสียมากกว่า
มองดูสองมือขาวผ่องของเซิงชิงที่มือไม่เคยแตะต้องงานครัวนั้น นางก็กัดฟันตัดสินใจ พยักหน้า “ย่อมได้…”
อย่างมากก็แค่ฝืนกลืนลงท้องไปแล้วปิดประสาทรับรสเสียหน่อย ก็น่าจะไม่เป็นไรแล้วกระมัง…
“เช่นนั้นเราสองคนลองใช้ห้องครัวเล็กดูสักตั้งหรือ?” บังเอิญทั้งสองอยู่ในขุนเขาอวี้ฝู โถงชิงเหอมักจัดห้องครัวเล็กไว้แห่งหนึ่งเสมอ แต่เดิมเป็นเขตที่เสี่ยวเหลียนคอยวุ่นวายเป็นหลัก
เพียงสิ้นคำ สองร่างก็หายวับไปจากที่เดิม ชั่วขณะถัดมาก็ปรากฏกายในห้องครัว เปลวไฟจาง ๆ ลุกพรึ่บขึ้นในห้อง เสี่ยวเหลียนที่มุมห้องกำลังจุดไฟอุ่นตนเองเงียบ ๆ ให้ไม่หนาวแห้งจนเกินไปจนหนังวาดมนุษย์แตกนั้น ขนลุกเกรียว
เห็นได้ชัดว่าทั่วร่างสั่นสะท้าน จากนั้นเส้นผมก็พองชี้ขึ้น เกือบจะยืนขึ้นโดยสัญชาตญาณ หมายจะคารวะใหญ่ต่อทั้งสอง
หลบหลีกหนีพันหนหมื่นหนีแล้วหรือ ก็ยังหนีไม่พ้นการลงทัณฑ์อีกหรือ?
ตนก็มีความคิดหาหนทางปลดพันธนาการสัญญา แต่ก็มิใช่ยังทำไม่สำเร็จหรือ…
“คารวะจุนเจ่อ คารวะเจ้านาย…” มันก้มศีรษะลงจนเกือบชิดฝุ่น เสียงนุ่มและสั่นเบา ๆ แฝงด้วยความประจบประแจงและหวาดกลัวอยู่บ้าง