เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 502 แลกเปลี่ยนกันทีละจินทีละตำลึง
“ได้ ได้ ของเจ้าก็ของเจ้า ก่อนโตก็เป็นของเจ้า โตแล้วยิ่งเป็นของเจ้า” อวี้เหมียนจับใจความสำคัญของถ้อยคำนี้ได้แล้ว ไม่ว่าเมื่อใดนางก็เป็นของนาง ต้องถูกกุมไว้ให้มั่น กำไว้ให้แน่น
“แต่ว่า ต่อไปห้ามเกิดความคิดจะหักปีกอีกเด็ดขาด อีกทั้ง…ข้ามีเพียงสองมือ ไม่มีปีก…” นางจงใจปั่นแนวคิด เอ่ยกล่อมพลางยิ้ม
“เช่นนั้นเหตุใดเหมียนเอ๋อร์จึงไม่พอใจเมื่อครู่” เซิงชิงไม่ปล่อยอวี้เหมียนให้พ้น วกเรื่องกลับมาที่เรื่องเล็ก ๆ เมื่อครู่ นางสนใจยิ่งนัก
อวี้เหมียนชะงักไปครู่หนึ่ง เม้มริมฝีปากถามกลับ “ข้าไม่พอใจตรงไหนกัน”
“ไม่มีความขุ่นเคืองหลุดออกมาแม้แต่น้อย ยังผ่านเรื่องนี้ไปได้ง่ายดาย หากมิใช่ไม่พอใจ…” น้ำเสียงนางหยุดชะงัก ครุ่นคิดต่อ “คู่สามีภรรยาสามัญที่หย่าร้าง ส่วนมากมักหน้าฉากกลมกลืนแต่ใจห่างเหิน ความรักใคร่หมดสิ้น สิ่งแรกที่ปรากฏคือไม่ใส่ใจเรื่องของอีกฝ่าย เหมียนเอ๋อร์มิใช่จะเริ่มช่วงเหินห่างแบบสามัญชนที่ว่าเสียกระมัง”
“เฮ่อ…ก็จริง ในเมื่อเจ้ากับข้าผสานมรรคมากว่าสิบปีแล้ว เจ้าอาจจะเบื่อหน่ายก็เป็นได้” ยิ่งเอ่ยน้ำเสียงก็ยิ่งเริ่มน้อยใจ ทว่ากรงเล็บที่โอบกอดคนผู้นั้นกลับไม่คลายลงแม้แต่น้อย