เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 501 เกมกู้ระเบิด
“กำลังดูฝนอยู่…หลายปีที่ผ่านมา ช่วงเวลานี้ดูเหมือนฝนจะตกอยู่เช่นกัน” นางเอ่ยด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย คล้ายจะแปลกใจที่ฤดูกาลสุริยคติเที่ยงตรงเช่นนี้ ชาติก่อนตำแหน่งที่ยืนอยู่มิได้อยู่ในจงหยวน ด้วยเหตุนี้จึงยังมิเคยสัมผัสถึงความเที่ยงตรงของสิ่งที่เรียกว่าฤดูกาลสุริยคติ
เซิงชิงจึงค่อยยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย มองม่านฝนที่โปรยปรายอยู่ภายนอก เสียงหลุดออกมาจากลำคออย่างคละเคล้า “ขุนเขาอวี้ฝูคือแดนที่รวมวิญญาณงามพิสุทธิ์ เส้นชีพจรวิญญาณทอดผ่าน สรรพสิ่งกลมกลืนกับฟ้าดิน ย่อมเที่ยงตรงเป็นธรรมดา”
“เช่นนั้นก็เท่ากับพยากรณ์อากาศที่จะมาถึงได้หรือไม่” อวี้เหมียนเอ่ยถามอย่างอยากรู้
เซิงชิงพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยถาม “อยากรู้หรือ”
“อือ ๆ อยากรู้”
“หยิบตราเจ้าเขาผู้ช่วยที่ข้าให้เจ้ามา…” เซิงชิงพูดได้ครึ่งก็สะดุด จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเหรียญตรานั้นตนฉวยคืนมาตอนที่เศษเสี้ยวดวงจิตเข้ายึดครองร่าง หลังจากนั้นก็เก็บไว้ในมิติไม่เคยนำออกมา
นางพลิกฝ่ามือหยิบเหรียญตราออกมา ส่งให้อวี้เหมียนด้วยใจที่สะทกสะท้านอยู่บ้าง
“ถือให้ดีแล้ว พลิกมันกลับด้าน นำพลังวิญญาณหยั่งเข้าไปในนั้น ก็จะได้เห็นหอสังเกตการณ์ฟ้าสามสิบหกแห่งสี่ฤดู”
อวี้เหมียนมิได้ใส่ใจเรื่องเหรียญตรานี้ อย่างไรเสียเซิงชิงไม่เอ่ยขึ้น ตนเองก็ลืมไปแล้ว อีกทั้งตนยังคงเก็บป้ายประจำตัวศิษย์ไว้ ด้วยเหตุนี้แม้ไม่มีตรานี้ก็ยังสามารถเข้าสู่ขุนเขาอวี้ฝูได้อย่างราบรื่นไร้อุปสรรคเช่นเดิม