เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 500 ใจข้ามิใช่ศิลา
เกือบถูกอุ้มเข้าไปในเรือนแล้ว นางจึงกัดปลายลิ้นของอีกฝ่ายทันที ขัดจังหวะการกระทำของเซิงชิง นางชักลิ้นกลับด้วยความเจ็บเล็กน้อย สายตาอบอวลด้วยการฟ้องร้อง
ลิ้นแยกสองแฉกเรียบลื่นสีชมพูแดงแลบออกมา นางชูให้อวี้เหมียนดูบาดแผลที่ปลายลิ้น มีเลือดซึมออกมาเป็นสายบาง ๆ
“เหมียนเอ๋อร์มิเพียงใจกว้างใหญ่ ป่านนี้ยังเป็นภรรยารุนแรง ทำร้ายใจข้าจนแหลกลาญ” นางหลับตาลง ท่าทางราวกับไม่ยอมสนใจผู้ใด แต่ทว่าสองมือที่กอดอวี้เหมียนนั้น มิได้ผ่อนลงแม้แต่น้อย
“เจ็บใจจริงหรือ” อวี้เหมียนโน้มเข้าไปมอง เอานิ้วมือลูบเบา ๆ ตามลวดลายเกล็ดอสรพิษที่ผุดขึ้นบริเวณหางตา “หึ อสรพิษขี้อิจฉาน้อย พวกนั้นมันเป็น…เรื่องเล่าเทวตำนานกับภาพฉายที่เด็ก ๆ ดูกันทางฝั่งข้า จะได้เห็นของจริงที่ไหนกัน”
“อสรพิษงามงดที่พูดได้ที่ข้าเคยเห็น มีเพียงเจ้าเท่านั้น จุ๊บหนึ่งก็หายแล้ว ไม่เจ็บใจแล้วนะ” อวี้เหมียนประคองใบหน้านาง จุมพิตลงที่ปลายจมูกเบา ๆ
“ยังไม่พอ…” เซิงชิงเชยปลายจมูกขึ้นเป็นเชิงบอกให้นางจุมพิตที่กลีบปาก เสียงแหบพร่าเล็กน้อย ในดวงตาคมเย็นที่ลืมขึ้นเป็นนัยน์ตาแนวตั้งเปี่ยมด้วยความรุกราน
มิพอเลยแม้แต่น้อย นางอยากแนบชิดอวี้เหมียนทุกวัน กอดนางไว้ ทุกหนึ่งชุ่นผิวกายแนบชิดกัน สัมผัสกันอย่างใกล้ชิดสนิทไม่มีช่องว่าง