เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 433 แก้แค้น หรือยอมเสียเปรียบ
เด็กน้อยที่ถูกขนานนามว่าจอมทัพลืมตาขึ้น ภายในดวงตาคู่นั้นลายเพลิงมารสีแดงฉานซ้อนทับกันแผ่ลุกโชน แววตาเต็มไปด้วยความสุขุมที่มิสมกับรูปลักษณ์นี้ ทุกอิริยาบถเผยซึ่งความสูงศักดิ์ของผู้มีฐานะเหนือกว่า
เซิงชิงจับจ้องภาพตรงหน้าผ่านศิลาถ่ายทอดภาพซึ่งอยู่ฟากฝั่งทะเล ทัศนาจากตัวตลกน้อยสองตัวที่กระโดดโลดเต้นเปลี่ยนมาหยุดลงที่สาวน้อยผู้ซึ่งแรกเห็นดูธรรมดาสามัญผู้นั้น
จอมทัพเผ่ามาร — ฉื่อเหลียน
เมื่อพันปีก่อนตนเองมิเคยเผชิญหน้ากับนาง จึงมิอาจจำได้ในทันที นางจำได้ว่าอีกฝ่ายมิควรมีรูปลักษณ์ดุจเด็กน้อย เหตุใดร่างในยามนี้กลับย่อลงราวกับว่างจื้อเช่นนี้
ในชั่วขณะที่สายตาประสานกัน ฉื่อเหลียนโบกหัตถ์ฟันศิลาถ่ายทอดภาพที่ซ่อนอยู่ในค่ายกลขาดสะบั้น ภาพสุดท้ายคือดวงตาสีแดงฉานดุจโลหิตคู่หนึ่งจ้องมองมาเต็มแรง
เซิงชิงหลับตาลงเล็กน้อย ปัดเป่าความแสบร้อนชั่วขณะ ทว่ากลับถูกลูกบอลหิมะที่พุ่งเข้ามากระทบหน้าเต็ม ๆ
ขนตางอนหนาของนางมีเกล็ดหิมะเกาะอยู่พักหนึ่ง เมื่อขยิบตาเบา ๆ ก็ร่วงหล่นโปรยปราย อากาศหนาวเหน็บจับใจ ปลายจมูกอมชมพูเรื่อ ใบหน้าหยกงดงามดุจดอกท้อ ช่างน่าเวทนายิ่งนัก
“เจ้าเหตุใดจึงไม่หลบเล่า” อวี้เหมียนยิ้มแสยะพิงราวบันได ครึ่งกายแทบจะยื่นออกไปนอกเรือวิญญาณ ในสายลมพัดวุ่นวายช่างดูโซซัดโซเซราวจะร่วงลงทุกขณะ
เซิงชิงมิเอ่ยคำ ดวงตาคมมองอวี้เหมียนอย่างตัดพ้อครั้งหนึ่ง ก่อนยกหัตถ์ก่อตัวลูกบอลหิมะก้อนใหญ่กลางอากาศ