เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 434 อยู่ตรงนี้อย่าขยับ ข้าไปซื้อส้มให้
“ผล…” อวี้เหมียนเปิดเปลือกตาขึ้นมองแวบหนึ่ง แล้วพลันเปลี่ยนเป็นว่าง่าย วาดสองมือโอบเอวเซิงชิงเข้า ทิ้งกายพิงเข้าไปแล้วรีบเอ่ยคำขอโทษอย่างรวดเร็วว่า “เอาเถอะ ที่จริงมันไม่ใช่เช่นนี้ ข้าโกหกเอง…”
“ก็คือ มันเพียงมีที่มาจากบทความเรื่องหนึ่ง ในนั้นเล่าว่า…” อวี้เหมียนอธิบายที่มาของเรื่องราวให้เซิงชิงฟังอย่างละเอียด แล้วสุดท้ายก็เสริมประโยคหนึ่งว่า “ฮูหยิน~ ข้าสารภาพหมดแล้ว ปล่อยข้าไปสักครั้งได้หรือไม่ พวกเราสารภาพแล้วได้รับการผ่อนปรนด้วยกันดีหรือไม่”
“ขอร้องเจ้าจริง ๆ ข้าไม่ได้คิดจะข่มเจ้าเหนือหัวเลย ข้าเพียงอยาก…”
“อยากวางอำนาจข่มเหงรังแกหรือ” เซิงชิงสวนกลับด้วยลิ้นพิษทันที
“ก็ไม่ถึงเพียงนั้น…” อวี้เหมียนยิ้มกระอักกระอ่วน นางยังสู้ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ อนาคตที่ทาสจะพลิกตัวเป็นนายร้องเพลงชัยยังอีกไกลนัก ยอมเชื่อฟังถอยเสียแต่โดยดีย่อมดีกว่า
รอภายหน้ามีโอกาสค่อยเก็บมาลงโทษคืนเสียบ้าง!
“เหมียนเอ๋อร์ขี่อยู่บนตัวข้ายังน้อยอีกหรือ” เซิงชิงวางมือตามลงไปที่เอวด้านหลังของนางพลางเลื่อนลงต่ำ นิ้วทั้งห้าตบลงหนึ่งครั้ง เสียงต่ำพร่าแฝงรอยยิ้ม
อวี้เหมียนเกร็งไปทั้งกาย ยกสองฝ่ามือขึ้นปิดปากเล็กงามนั้นของเซิงชิง หญิงอสรพิษผู้นี้อย่าได้เอ่ยวาจาเลยจะดีกว่า เหตุใดจึงมักไม่เปล่งเสียงก็เงียบสนิท พอเปล่งกลับสะเทือนเลือนลั่นเช่นนี้เล่า?!
เซิงชิงยิ้มจนตาหยี ช่างขู่ไม่ได้เลยจริง ๆ ความกล้าเดี๋ยวมากเดี๋ยวน้อย เพียงสองสามประโยคก็ยอมจำนนแล้ว…