กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 348 ท่อนไม้ผู้เย้ายวน หญิงตรงในสายตาคม
เรือนไผ่คราม
ฝูชิงก้าวเท้าแผ่วเบา ยังมิทันย่างเข้าไปในลานเรือน ก็เห็นเรือนไผ่เปิดออก ศิษย์น้อยของนางเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่ทั้งคล้ายเหินห่างและคล้ายโหยหาอาลัย “อาจารย์…”
“หลิงฝูเอ๋อร์ หรือได้ยินเสียงอาจารย์ผู้นี้ คราต่อไปไม่ต้องออกมาไหว้รับข้าก็ได้” ฝูชิงก้าวขาเรียวยาว สองสามก้าวก็ขึ้นบันไดไผ่มาถึงเบื้องหน้าหลิงฝู สูงกว่าศิษย์ของนางอยู่เล็กน้อย สายตาลดต่ำลงอย่างแผ่วเบา ทอดลงบนใบหน้าของอีกฝ่าย
หลิงฝูเอ่ยด้วยความดื้อรั้นเล็กน้อย “อาจารย์เลี้ยงดูข้า นี่คือสิ่งที่ศิษย์พึงกระทำ” เมื่อเอ่ยคำนี้ออกมา สายตาของนางทอดลงบนปลายจมูกของฝูชิง หากมิกล้าทอดเข้าสู่ดวงตาคู่นั้น