เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 349 หัวใจมรรคาไม่มั่นคง เต็มไปด้วยฝูชิง
ฝูชิงยังมิทันได้เอ่ยสิ่งใด หลิงฝูก็ลุกขึ้นจากที่แล้วจากไปราวกับหลบหนี ปากที่นางอ้าออกนั้นชะงักลง ก่อนจะปิดลงอย่างเงียบ ๆ
ไม่อาจห้ามตนเองให้สงสัยอย่างลึกซึ้งได้ ว่าตนมิได้เลี้ยงดูศิษย์อย่างผิดวิธีไปจริง ๆ กระมัง
ทอดสายตาลงมองฝ่ามือที่เพิ่งได้กุมหลังมือของฝูเอ๋อร์เมื่อครู่ กำและแบออกเบา ๆ สองครั้ง รู้สึกโหยหาอดีตครั้งยังจับมือฝูเอ๋อร์ฝึกวาดยันต์อยู่
เดินไปด้านหลังหลิงฝู โอบนางเข้ามาในอ้อมแขนครึ่งหนึ่ง มือซ้ายวางบนไหล่ มือขวาครึ่งกุมมือที่เล็กกว่าตนเล็กน้อยไว้ ใช้ท่วงท่าที่ถูกต้องถือพู่กันวาดยันต์
ช่วงนั้นนางว่านอนสอนง่ายเสียยิ่งนัก
บัดนี้เพียงกุมแค่วูบเดียว ก็ยังต้องชักมือกลับราวกับหลบหนี
นางถอนหายใจเบา ๆ เอ่ยลำเนียงหนักใจว่า “เด็กย่อมต้องเติบโตสักวัน ชะรอยพอโตแล้วก็คงไม่ใกล้ชิดเช่นเดิม”