ตอนที่ 10 ผู้บำเพ็ญหมายเลขหนึ่ง นางน่ะหรือ

ตอนที่ 10 ผู้บำเพ็ญหมายเลขหนึ่ง นางน่ะหรือ

ครั้นลงสู่พื้นแล้ว กระเรียนขาวหันกลับคาบคอเสื้อของอวี้เหมียน แล้วทำเช่นเดิมวางนางลงบนพื้น

อวี้เหมียนเซถอยงันยืนให้มั่น แล้วหันไปขอบคุณกระเรียนขาวเบื้องหลัง “ขอบใจเจ้านะต้าป๋าย ข้าหมดชั่วโมงเรียนแล้วรออยู่ที่นี่เถิด!”

กระเรียนขาวพยักหน้า กางปีกจากไป มันเองก็ต้องบำเพ็ญเช่นกัน

ที่นี่คือลานหินแห่งหนึ่งที่ขุนเขาถามเซียนขุดเจาะออกมา พื้นดินยังมิได้ปูด้วยอิฐหิน หากเป็นทรายร่วนร่วน บางคราวมีหญ้าสองสามต้นพลิ้วไหวรับลม

รอบด้านต่างมีศิษย์ทยอยลงจอดฉุกเฉินกันเป็นระยะ ๆ

บางคนมีสัตว์ขี่ที่ดุร้ายกว่าผู้อื่น พลิกกายสลัดครั้งเดียว ก็โยนคนจากกลางอากาศสองสามเมตรลงมา ศิษย์ผู้นั้นกลิ้งไปบนพื้นสองตลบอย่างชำนาญเพื่อสลายแรงปะทะ