กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 11 นางอยากถอนตัวจากสำนักเสียจริง!
หลังออกจากกระท่อมหญ้า อวี้เหมียนเดินตามการนำทางของป้ายประจำตัว มุ่งสู่แผ่นทางเดินหินเขียวกลางพงไพร ลอดผ่านเงาใบไม้ซ้อนทับใต้ยอดไม้เป็นชั้น ๆ
ใบไม้ในป่าประสานเสียง ครืนครั่นกังวาน ใบไม้กลมร่วงโรย ย่างก้าวก็ดังแผ่วเบา
เส้นทางเขานี้ช่างเดินลำบากเสียจริง
นางสะพายห่อใหญ่พลางวิ่งเหยาะ ๆ ในที่สุดก็เห็นสำนักศึกษาหนึ่งหลังที่ปลายทางป่า บนนั้นจารึกอักษรใหญ่สองตัวสง่างามเรียบง่ายว่า “โถงยันต์”
เสียงระฆังกึกก้องดังขึ้น
อวี้เหมียนก้าวเท้ารีบเร่ง นี่คือระฆังสามเสียงที่บ่งบอกการเริ่มบทเรียน หากมาช้าก็ถือว่ามาสาย!
ผู้เขียนสารเลวผู้นี้คงไม่ใช่นักศึกษากระมัง!?
บำเพ็ญเซียนยังต้องมาเล่นอะไรแบบเข้าเรียนอีก
ช่างทำให้นางลำบากแสนเข็ญ!