เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 163 เตรียมรับภัยพิบัติ
หลังจากเจียเหยียนจากไป ติงตงจิ่วนั่งอยู่ในห้องคนเดียวเป็นเวลานาน
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ พิงพนักเก้าอี้ สายตามองเพดาน ไม่ขยับเขยื้อน ห้องเงียบสงัด เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น เสียงจักจั่นนอกบ้านดังเป็นระลอก ๆ ซี๊ดซ๊าด แต่เขารู้สึกว่าเสียงเหล่านั้นราวกับอยู่ไกลออกไป ราวกับมาจากอีกโลกหนึ่ง
กักตุนเสบียง
คำสองคำนี้ราวกับตะปูสองดอก ตอกแน่นอยู่ในสมองของเขา แม้จะดึงก็ดึงไม่ออก
เจียเหยียนไม่พูดเรื่องนี้กับเขาลอย ๆ เป็นแน่ เด็กคนนี้แม้พูดไม่ได้ แต่นางฉลาด ความคิดละเอียดอ่อน อยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าในจวนตระกูลอู๋มาครึ่งปีกว่า ได้ยินได้เห็นจนซึมซับ สิ่งที่นางเรียนรู้นั้นมากกว่าที่เห็นบนผิวเผินมากนัก ในเมื่อนางกล้าเสี่ยงบอกข่าวนี้แก่เขา นั่นก็หมายความว่า ทางจวนตระกูลอู๋ต้องได้ยินลมอะไรบางอย่างมาแน่
ศึกสงครามหรือ ภัยธรรมชาติหรือ หรือว่าเภทภัยจากน้ำมือมนุษย์
สมองของติงตงจิ่วหมุนอย่างรวดเร็ว เขามาโลกนี้ได้ห้าปีแล้ว ชีวิตผ่านไปอย่างราบรื่นแทบจะลืมไปแล้วว่านี่เป็นยุคสมัยแบบไหน นี่คือยุคโบราณ ยุคโบราณที่กำลังการผลิตต่ำและความสามารถต้านทานความเสี่ยงต่ำมาก ภัยแล้งครั้งหนึ่ง ภัยตั๊กแตนครั้งหนึ่ง อุทกภัยครั้งหนึ่ง กบฏทหารครั้งหนึ่ง ก็ทำให้คนนับพันนับหมื่นต้องพลัดถิ่นฐาน บ้านแตกสาแหรกขาดได้