เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 160 ข่าวลือ
เกวียนลาคลึงเคล้ง ๆ อยู่บนถนนดินสายกลับหมู่บ้าน ติงตงจิ่วนั่งอยู่บนคานเกวียน ในอ้อมแขนอุ้มผ้าห่อตัวเล็ก ๆ นั้นไว้ ข้างหลังคือหวังอีเหมยที่ห่ออยู่ในผ้าห่มผืนใหม่สีแดงสดสองผืน
ผ้าห่มสองผืนนี้เขาซื้อสด ๆ จากร้านผ้าในตัวเมืองอำเภอ เป็นผ้าไหมสีแดงสด ปักลายคู่ยวนยางเล่นน้ำ สดใสจนแสบตา เขาไม่เสียดายเงินเลย ภรรยาต้องทนทุกข์ขนาดนี้ ตอนกลับมาก็ต้องกลับอย่างโอ่อ่า ต้องนั่งผ้าห่มใหม่กลับบ้าน หม่านชางตามมาช่วยถือของ หม่าเต๋อเซิ่งเป็นคนขับรถม้า พอถึงวันรุ่งขึ้นก็ให้หูซื่อกลับไป ติงตงจิ่วดูแลเอง แม่แก่อายุนักแล้ว
หวังอีเหมยพิงอยู่บนผ้าห่ม ตัวห่อไว้แน่นหนา เผยออกมาเพียงใบหน้า ใบหน้ายังซีดอยู่ แต่ดีกว่าเมื่อวานมาก อย่างน้อยริมฝีปากก็มีสีเลือดขึ้นมาหน่อย นางมองแผ่นหลังของติงตงจิ่วข้างหน้า แล้วก็มองผ้าห่อเล็ก ๆ ที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนเขา ใจอุ่นวาบ ราวกับมีเตาไฟเล็ก ๆ อยู่ในอก
“ตงจิ่ว เจ้าอุ้มลูกให้แน่นหน่อย อย่าให้เขากระเทือน” นางเอ่ย
“แน่นหนาอยู่แล้ว” ติงตงจิ่วก้มมองใบหน้าเล็ก ๆ ในอ้อมแขน เจ้าตัวเล็กหลับสนิท ปากน้อยอ้าเล็กน้อย บางทีก็ขยับปากจุ๊บ ๆ ราวกับดูดนมอยู่ในความฝัน เขาอดยิ้มไม่ได้ ลดเสียงลง “เจ้าวางใจเถิด มั่นคงยิ่งกว่าลอบดักปลาของข้าอีก”
หวังอีเหมยหัวเราะพรืดออกมา แล้วรีบกลั้นไว้ กลัวจะกระตุกแผลบนตัว