เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 159 คลอดยาก
เรื่องศาลบรรพชนจัดการจนเกือบเสร็จแล้ว ใจของติงตงจิ่วเพิ่งจะวางลงได้ไม่นาน ก็ต้องยกขึ้นมาอีกครั้ง เพราะถึงกำหนดคลอดของหวังอีเหมยแล้ว
ท้องนี้บำรุงได้ดี จากฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ ท้องของหวังอีเหมยใหญ่ขึ้นทุกวัน ตัวก็อวบอิ่มขึ้นทุกวัน ไม่เหมือนตอนท้องติงเฉิง อาหารการกินตามไม่ทัน ใกล้จะคลอดแล้วใบหน้ายังซีดเหลืองเหมือนคนขาดอาหาร ครั้งนี้ต่างออกไป ใบหน้ามีเนื้อมีหนัง สีหน้าผ่องใส เวลาเดินแม้จะงุ่มง่าม แต่ย่างก้าวกลับมั่นคง บรรดาแม่บ้านที่เคยคลอดลูกในหมู่บ้านเห็นเข้าต่างก็พูดกันว่าท้องนี้บำรุงดี พอคลอดออกมาเด็กต้องแข็งแรงแน่นอน
ติงตงจิ่วเองก็รู้สึกว่าท้องนี้น่าจะเป็นลูกสาว เขาบอกไม่ถูกว่าทำไม มันเป็นแค่ลางสังหรณ์ ตอนท้องติงเฉิงกับติงฝู หวังอีเหมยชอบกินของเปรี้ยว ขวดน้ำส้มสายชูวางอยู่บนเตา ผัดผักทีแทบจะเทลงไปครึ่งขวด แต่ท้องนี้นางชอบกินของหวาน อมน้ำตาลสักก้อนไว้ในปากก็ยิ้มปลื้มได้ครึ่งวัน คำพูดเก่าแก่ในหมู่บ้านว่า เปรี้ยวได้ลูกชาย เผ็ดได้ลูกสาว แต่ถ้าหวานเล่า ไม่มีใครเคยพูด แต่ติงตงจิ่วรู้สึกอยู่อย่างนั้นว่าท้องนี้เป็นลูกสาว เขาเฝ้าปรารถนาให้เป็นลูกสาว ติงเฉิงกับติงฝูสองหนุ่มน้อย ซนเหมือนลิง วันทั้งวันปีนหลังคาแซะกระเบื้อง ก่อเรื่องจนปวดสมอง ถ้ามีลูกสาวสักคน เงียบ ๆ เรียบร้อย ผมถักเปียน้อย ๆ ใส่เสื้อผ้าลายดอก แล้วเรียก “พ่อ” สักคำ มันจะงามสักเพียงใด
เขาคิดไปใจก็ปลื้มไป จนเดินยังเบาเท้าขึ้นหลายส่วน
แต่หลายวันมานี้ ไม่รู้เป็นอย่างไร เปลือกตาข้างขวากระตุกอยู่บ่อย ๆ