เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 156 สัญญาณรุ่งเรือง
เช้าตรู่วันแรกของปีใหม่ ฟ้ายังไม่สว่างดีนัก ติงตงจิ่วก็ถูกเสียงประทัดโป้งป้างปลุกให้ตื่น
เขาพลิกตัว ลืมตาขึ้น เห็นแสงสีเทาหม่นลอดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง หวังอีเหมยไม่อยู่ข้างกายแล้ว ในห้องครัวมีเสียงหม้อไหชามจานกระทบกัน กับเสียงติงฝูเจี๊ยวจ๊าวพูดจา เขายืดตัวอยู่บนเตียง ข้อกระดูกทั่วร่างกร๊อบ ๆ ร้องอยู่หลายที แล้วจึงลุกขึ้นนั่ง คลุมเสื้อบุฝ้ายคอไขว้สีดำตัวที่ใส่ประจำ แล้วลงจากเตียงเตา
ผลักประตูออกไป กลิ่นอากาศเย็นยะเยือกก็ปะทะเข้าหน้า เจือด้วยกลิ่นดินปืนจาง ๆ และกลิ่นน้ำมันของของทอด ในลานบ้านมีเศษกระดาษแดงจากประทัดที่จุดเมื่อคืนเกลื่อนไปหมด ราวกับโปรยกลีบดอกเหมยแตกกระจายเต็มพื้น ติงฉวนเกินตื่นแล้ว กำลังถือไม้กวาดกวาดลานบ้าน เห็นติงตงจิ่วออกมา ก็เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า “บนเตาไฟมีน้ำร้อน แม่เจ้าได้ต้มไข่แดงน้ำตาลให้”
ติงตงจิ่วขานรับ เดินไปถึงหน้าประตูห้องครัว เห็นหวังอีเหมยกำลังก้มตัวใส่ฟืนเข้าไปในเตา ท้องโตจนก้มตัวยังลำบาก นางได้ยินเสียงฝีเท้า ก็หันมามองเขาแล้วยิ้มพูด “ตื่นแล้วหรือ รีบไปล้างหน้าล้างตาเสีย กินข้าวเช้าแล้วค่อยไปศาลบรรพชนบวงสรวงบรรพชน”
ติงตงจิ่วเห็นนางท้องโตแล้วยังง่วนวุ่นอยู่ทั้งในทั้งนอก ก็เดินเข้าไปรับฟืนจากมือของนาง “เจ้าไปพักเถิด ข้าจะเป็นคนก่อไฟเอง”
หวังอีเหมยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้ม เช็ดมือบนผ้ากันเปื้อน ถอยไปยืนข้างหนึ่ง “ได้ ๆ ๆ เจ้าก่อเองก็ได้ นาน ๆ จะขยันสักครั้ง”