เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 ฉลองตรุษใหญ่
ขณะที่เกวียนเลี้ยวเข้ามาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านหางวัว ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว
หน้าหนาวฟ้ามืดเร็ว พอยามโหย่วผ่านไปได้ครู่เดียว ในหมู่บ้านก็เริ่มมีแสงไฟเป็นจุดดาวสว่างขึ้นแล้ว ปล่องไฟของแต่ละบ้านพ่นควันไฟลอยขึ้น อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นลูกชิ้นทอดกับกลิ่นเนื้อตุ๋น ปนกันจนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะของเดือนสิบสองที่อบอุ่นละมุน สุนัขบ้านสองสามตัวเดินเตร่บนถนนในหมู่บ้าน เห็นเกวียนแล่นมา ก็ไม่หลบ ค่อย ๆ หลบไปข้างทางอย่างเนิบช้า แล้วก็ก้มหน้าดมกลิ่นบนพื้นต่อไป
ติงตงจิ่วนั่งอยู่บนเกวียน มองหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่คุ้นเคยตรงหน้า ในใจก็ผุดความรู้สึกมั่นคงที่บอกออกมาเป็นคำไม่ถูกขึ้นมา เขามีร้านอยู่ที่ตำบลไป๋เหอ มีชื่อเสียงอยู่ในตัวเมืองอำเภอ แต่พูดให้ถึงที่สุดแล้ว ก็ยังเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ จน ๆ แห่งนี้ที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจที่สุด
เกวียนหยุดลงที่หน้าบ้านตระกูลติง ติงตงจิ่วยังไม่ทันกระโดดลงจากเกวียน ในลานบ้านก็มีเสียงตะโกนของติงฝู “พ่อกลับมาแล้ว! พ่อกลับมาแล้ว!”
จากนั้นไม่นาน ประตูลานบ้านก็ถูกดึงเปิดออกดังโครม ติงฝูพุ่งออกมาราวกับลูกปืนใหญ่ลูกเล็ก ๆ ข้างหลังมีติงเฉิงตามมา ถึงจะไม่เอะอะโวยวายเหมือนติงฝู แต่บนหน้าก็มีรอยยิ้ม หวังอีเหมยยืนอยู่ที่ประตูลาน เอวยังคาดผ้ากันเปื้อน มือถือตะหลิว เห็นติงตงจิ่วกลับมา ก็ยิ้มออกมาครั้งหนึ่ง พูดว่า “นึกว่าวันนี้เจ้าจะไม่กลับมาเสียอีก”