เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 150 เข้าจวน
เมื่อติงตงจิ่วจูงมือเจียเหยียนเดินจากจวนตระกูลอู๋กลับมาถึงร้านตลอดทาง ดวงตะวันก็สูงลิ่วใกล้เที่ยงวันแล้ว
แสงแดดเดือนสิบสองขาวจ้า ไม่มีความอบอุ่นสักเท่าไร แต่สาดลงบนร่างกายก็ยังดีกว่าอยู่ในร่มเงา บนถนนผู้คนก็มากขึ้นเรื่อย ๆ คนขายถังหูลู่ คนหาบเร่ตัดผม คนเข็นรถล้อเดี่ยวขายถ่าน เสียงร้องเรียกขายดังก้องไปมา เจียเหยียนถูกติงตงจิ่วจูงมือข้างหนึ่ง อีกข้างกอดห่อเสื้อผ้ากับผลไม้เชื่อมไว้แน่น ประดับผมไข่มุกบนศีรษะเป็นประกายระยิบในแสงแดด นางเดินไม่เร็ว แต่ฝีเท้ามั่นคงกว่าเวลาขาไปมาก และไม่เหมือนขาไปที่มองซ้ายมองขวาเอาเสียเลย เพียงก้มหน้ามาตลอด บางครั้งก็เหลือบดูห่อผ้าในอ้อมแขน ริมฝีปากมีรอยยิ้มบาง ๆ
พอมาถึงหน้าร้าน ติงตงจิ่วยังไม่ทันผลักม่าน ผ้าม่านฝ้ายหนาหนาก็ถูกดึงออกมาจากข้างในเสียก่อน อวี๋หวาโผล่ร่างครึ่งหนึ่งออกมา เห็นน้องสาวยืนอยู่หน้าประตูอย่างปลอดภัยดี หัวใจที่ลอยค้างอยู่จึงตกลงสู่ที่เดิม เขาอ้าปากยิ้ม
“ยืนเหม่ออะไรอยู่เล่า เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ” ติงตงจิ่วตบไหล่เขา แล้วจูงเจียเหยียนเข้าไปในร้าน
ในร้านตอนนี้เพิ่งวุ่นวายเสร็จไปพักหนึ่ง หม่านอิ๋นนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ ในมือถือสบู่ตับอ่อน เห็นได้ชัดว่าใจลอย ป้าหวังเก็บกวาดชั้นวางของกับหม้อไหต่าง ๆ บางทีก็จัดอันโน้น บางทีก็เลื่อนอันนี้ ก็ทำไปเรื่อยเปื่อยไม่จริงจัง ป้าหวังนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยหน้าครัวในลานหลัง มือกำผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่ง พอเห็นติงตงจิ่วกับเจียเหยียนกลับมา นางก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที เข่าเกือบกระแทกกับกรอบประตู