เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 149 วาสนา
หลังจากเจียเหยียนถูกช่วยกลับมา สองวันติดต่อกันนางก็ซึมเซาไม่กระปรี้กระเปร่า
คืนแรกนางมีไข้ ใบหน้าเล็ก ๆ ร้อนผ่าวจนแดงก่ำ ริมฝีปากแห้งแตก นางนอนอยู่บนเตียงเตาอย่างเลือนลาง บางครั้งก็ส่งเสียงเรียก “ย่า” อย่างไม่ชัดเจนสองครั้ง จนใจของป้าหวังแตกร้าวเป็นเสี่ยง ๆ ป้าหวังไม่หลับไม่นอนทั้งคืน เฝ้าอยู่ข้างเตียงเตา เป็นระยะ ๆ ก็ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าผากให้นาง เป็นระยะ ๆ ก็คลำมือคลำเท้านาง กลัวว่าไข้จะพุ่งสูงขึ้นอีก
เช้าวันรุ่งขึ้น ติงตงจิ่วไปเชิญหมอมา หมอตรวจดูแล้วบอกว่าเป็นเพราะตกใจประกอบกับรับลมหนาว ลมร้ายเข้าสู่ร่าง ไม่เป็นไรมาก สั่งยา 2 ตำรับสำหรับขับลมหนาว กระจายความเย็น และสงบประสาทข่มความตกใจ กำชับให้ดูแลพักฟื้นให้ดีสักสองสามวันก็จะไม่เป็นอะไร ผลก็เป็นเช่นนั้น กินยาได้สองวัน วันที่สาม ไข้ของเจียเหยียนก็ลดลง คนก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก สามารถพิงขอบเตียงเตานั่งขึ้นได้ แล้วยังดื่มโจ๊กข้าวฟ่างได้ครึ่งชาม
ป้าหวังจึงได้ถอนหายใจโล่งอก เบ้าตาแดง ๆ ไปจุดธูป 3 ดอกบูชาพระโพธิสัตว์
ติงตงจิ่วก็สบายใจขึ้น แต่ในใจเขารู้ชัดว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ — คนถูกช่วยออกมาจากมือท่านสี่หลิว แต่ผู้ที่ออกแรงจริง ๆ คือบารมีของจวนตระกูลอู๋ อู๋เหมิ่งถือนามบัตรของนายท่านรองอู๋ไปพบท่านสี่หลิว บุญคุณนี้ต้องจดไว้กับจวนตระกูลอู๋ ไม่ว่าจะตามน้ำใจหรือตามมารยาท เขาก็ควรพาเจียเหยียนไปคุกเข่าคำนับที่จวนตระกูลอู๋ เพื่อขอบคุณด้วยตัวเอง