เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 148 ขวัญหาย
ขณะที่ติงตงจิ่วกลับถึงตำบลไป๋เหอ ตะวันยังไม่ขึ้นถึงเที่ยง
เกวียนลาหยุดอยู่หน้าบ้าน เขากระโดดลงจากเกวียน ก่อนจะขยับแข้งขาที่แข็งเพราะความหนาวสักหน่อย
พี่เขยสี่ขนสัมภาระลงจากเกวียน ติงตงจิ่วคว้าแขนเขาไว้ “พี่เขย อย่าเพิ่งรีบไป เข้าบ้านดื่มชาร้อน ๆ ให้อุ่นกายก่อนแล้วค่อยกลับ”
หวังอีเหมยได้ยินเสียงก็ออกมารับตั้งแต่เนิ่น ๆ ท้องโตขึ้นเห็นได้ชัด รีบเชิญพี่เขยสี่กับติงตงจิ่วเข้าบ้าน
พี่เขยสี่ยิ้มอย่างซื่อ ๆ ถูมือที่หนาวจนแดงก่ำ แล้วเดินตามเข้าไปในบ้าน
ในบ้านอบอุ่น ไฟในเตายังไม่ดับ น้ำในกาต้มเหล็กส่งไอร้อนพวยพุ่งเป็นฟอง หวังอีเหมยเห็นคนเข้าบ้านแล้ว ก็ล้วงเอาห่อใบชาออกจากตู้ หยิบมาหนึ่งหยิบมือใส่ลงในถ้วยชา ยกกาต้มเหล็กขึ้น รินน้ำร้อนลงในถ้วยกระเบื้องหยาบสองใบ พอไอร้อนพุ่งขึ้น กลิ่นหอมของชาก็ลอยฟุ้งออกมา
“พี่เขย ดื่มชาสักอึกให้อุ่นกายเถิด” หวังอีเหมยยกถ้วยชาไปตรงหน้าพี่เขยสี่
พี่เขยสี่รับถ้วยชามา ถือด้วยสองมือ ก้มหน้าดื่มไปอึกหนึ่ง ร้อนจนต้องสูดปาก แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับผ่อนคลายสบายใจ “ในบ้านนี้ อุ่นจริง ๆ”
ติงตงจิ่วนั่งลงข้างโต๊ะด้วย หยิบซาลาเปาที่วางผิงอยู่ข้างเตาไฟขึ้นมาลูกหนึ่ง แบ่งออก ไอร้อนพวยพุ่ง ไส้เป็นผักกาดขาวกับหมู กลิ่นหอมลอยเข้าจมูกตรง ๆ เขากัดไปคำหนึ่ง เคี้ยว ๆ แล้วดื่มชาอีกอึก ไอเย็นทั้งร่างถึงค่อย ๆ จางหายไป