เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 ดูแลผู้ป่วย
พอหูซื่อล้มป่วยคราวนี้ ก็บังเอิญตรงกับหน้าหนาว อาการจึงยืดเยื้อวกไปวนมาไม่ยอมหายสักที
ตอนแรกไม่มีใครคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ เพียงเปลี่ยนฤดูแล้วรับลมหนาวเข้า ไอสักสองสามที กินยาสักไม่กี่ชุดก็คงหาย แต่ไม่มีใครคาดคิด โรคนี้กลับเหมือนโคลนตมที่ติดอยู่ก้นรองเท้า เขย่าก็ไม่หลุด เช็ดก็ไม่สะอาด วันนี้ดูท่าจะดีขึ้น พรุ่งนี้ก็ไออีก พรุ่งนี้ดูท่าจะเบาลง วันมะรืนก็มีไข้ต่ำ ๆ อีก ยาต้มเคี่ยวทีละชาม ๆ กรอกลงคอทีละชาม ๆ เห็นผลอยู่บ้าง แต่ก็ตัดรากไม่ขาดสักที
ติงตงจิ่วตัดสินใจปักหลักอยู่ที่หมู่บ้านหางวัวไปเลย
เขาโยนงานในโรงเต้าหู้ให้หม่านชางกับหวังซานจู้ แล้วตั้งใจอยู่บ้านดูแลหูซื่อเอง ต้มยา ทำอาหาร จุดเตียงเตา ยกน้ำชาส่งน้ำ ทั้งหมดล้วนลงมือทำเอง เขาเองก็ไม่คิดว่าเป็นเรื่องยิ่งใหญ่อะไร แม่แท้ ๆ ของตัวเองป่วย เป็นลูกชายไม่ดูแล แล้วใครจะดูแล
อากาศหนาวจัด ในห้องจุดเตาผิง ก้อนถ่านอัดกับถ่านหินสลับกันเผา เปลวไฟเลียผนังเตา ส่งเสียงฮูฮูอบทั้งห้องให้อุ่นสบาย ลมหนาวนอกหน้าต่างพัดหอนหวีดหวือ แต่ในห้องกลับไม่ต้องทนหนาวแม้สักนิด หูซื่อพิงอยู่หัวเตียงเตา มีผ้าห่มผืนหนึ่งคลุมอยู่บนตัว หลังหนุนหมอนใบหนึ่ง มือประคองชามยาต้มร้อน ๆ ค่อย ๆ จิบทีละนิด ๆ