เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 หม่านชางได้ลูกสาว
พอติงตงจิ่วรีบกลับมาถึงหมู่บ้านหางวัว ก็เป็นตอนบ่ายแก่ ๆ แล้ว
ปล่องไฟบ้านแต่ละหลังในหมู่บ้านพวยควันไฟขึ้นมา ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฟืนและกลิ่นอาหาร หม่าเต๋อเซิ่งจอดเกวียนลาไว้ที่หน้าประตูรั้ว รีบกลับไปให้อาหารลา ติงตงจิ่วผลักประตูรั้วเดินเข้าไป
ในลานบ้านยังเหมือนตอนที่เขาจากไปไม่ต่างกันเท่าไร เพียงแต่พื้นมีใบไม้แห้งร่วงอยู่บ้าง ยังไม่ทันได้กวาด ประตูห้องครัวปิดแง้มอยู่ มีแสงไฟสลัวสีเหลืองเรืองออกมาเป็นแนบ เขาผลักประตูเข้าไป เห็นหูซื่อนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยหน้าห้องครัว มือถือพัดใบตาล เล่นพัดไฟในเตาเป็นครั้งเป็นคราว
“แม่” ติงตงจิ่วเรียกขึ้น
หูซื่อเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นเขา ก็ยิ้มออกมา “กลับมาแล้วหรือ กินข้าวหรือยัง ในหม้อยังมีโจ๊กอยู่”
“กินแล้ว” ติงตงจิ่วเดินเข้าไป ย่อตัวลงข้าง ๆ นาง พินิจดูสีหน้าของนางอย่างละเอียด — สีหน้าของหูซื่อเหลือง ๆ อยู่บ้าง หางตาตกลง พอพูดก็มีเสียงขึ้นจมูกหนา ๆ เป็นระยะ ยังต้องไอสองสามครั้ง เขายื่นมือไปคลำหน้าผากนาง อุ่น ๆ อยู่ แต่ไม่ถึงกับร้อน
“ได้ยินพี่เขยสี่บอกว่าแม่ไอ เป็นอย่างไรบ้างแล้ว ไปหาหมอมาหรือยัง”
“ไปหาแล้ว กินยาไปสองชุด ดีขึ้นมากแล้ว” หูซื่อโบกมือ ท่าทางไม่ใส่ใจ “ก็แค่เปลี่ยนฤดู โดนลมหนาวนิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอก เจ้าอย่าทำเป็นเรื่องใหญ่โต”
ติงตงจิ่วเห็นนางยังมีแรงมีกำลังดีอยู่ ก็ค่อยวางใจลงบ้าง แต่ยังกำชับอีกประโยค “ยาก็กินต่อไป อย่าขาด ถ้ายังไม่ดีขึ้น ข้าจะพาแม่ไปโรงหมอใหญ่ในตัวเมืองอำเภอให้ดู”