เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 โรคกระหายน้ำ
หลังความครึกครื้นของงานเลี้ยงครบเดือนผ่านไป วันเวลาก็กลับสู่จังหวะปกติอีกครั้ง
อากาศหนาวขึ้นทุกวัน สายลมสารทกลายเป็นลมเหนือ ใบไม้บนต้นร่วงจนหมด เหลือเพียงกิ่งก้านโล้นเปล่าที่ยื่นออกไปสู่ท้องฟ้าสีหมองหม่น กลางวันสั้นลงทุกวัน พอยามเหม่า ฟ้าก็สว่าง พอถึงยามโหย่ว ฟ้าก็มืด ราวกับพระอาทิตย์ก็กลัวหนาว รีบหนีกลับไปซ่อนหลังภูเขา
ช่วงนี้ติงตงจิ่วรู้สึกร่างกายไม่ค่อยสบายอยู่บ้าง
ตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าเป็นเพราะเปลี่ยนฤดู หรือช่วงก่อนยุ่งกับงานเลี้ยงครบเดือน เดินทางไปมาอยู่บ่อยจนเหนื่อย แต่ความรู้สึกไม่สบายนี้ดำเนินมาหลายวัน ไม่เพียงไม่ดีขึ้น กลับชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
สิ่งที่เขารู้สึกชัดที่สุดก็คือกระหาย ไม่ใช่กระหายธรรมดา แต่เป็นความกระหายที่เหมือนมีไฟลุกขึ้นมาจากลำคอ พอเพิ่งดื่มน้ำลงไปชามใหญ่ ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป ปากก็แห้งราวกับอมทรายไว้เต็มปาก กลางคืนต้องลุกขึ้นดื่มน้ำสองสามครั้ง ทุกครั้งที่ดื่มเสร็จก็ต้องไปถ่ายปัสสาวะ รบกวนอยู่ทั้งคืน พักผ่อนหลับให้เต็มตื่นไม่ได้เลย
อีกอย่างคืออ่อนเพลีย ทั้งตัวไม่มีแรง หัวหนักอึ้ง นั่งอยู่หลังโต๊ะหน้าร้านยังงีบหลับได้ แต่ก่อนเขายุ่งวุ่นทั้งวันก็ไม่รู้สึกเหนื่อย ตอนนี้ทำงานไม่นานก็อยากนั่งพัก เปลือกตาหนักราวกับมีตะกั่วถ่วงไว้
วันนี้ หวังอีเหมยจะตัดเสื้อคลุมบุด้วยสำลีตัวใหม่ให้เขา นางจึงเอาตลับเมตรมาวัดขนาดตัวเขา