เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 กระแสใต้น้ำ
งานในที่ดินริมฝั่งแม่น้ำสองหมู่ทำอยู่สองวัน ในที่สุดก็จัดการจนเรียบร้อย หวังต้าจู้กับหวังเอ้อร์จู้รับค่าแรงแล้ว ยังพกขนมหนึ่งห่อกับขนมมงคลไส้เนื้อเจอีกหลายชิ้นที่ติงตงจิ่วให้ไปฝากเด็ก ๆ ขึ้นเกวียนลากลับแอ่งตระกูลจ้าวไปอย่างมีความสุข ตอนจะขึ้นเกวียน หวังต้าจู้ยังจับมือติงตงจิ่วไว้ พูดอย่างซื่อ ๆ ว่า “ตงจิ่ว ต่อไปในนามีงานอะไรก็ส่งข่าวมาบอกก็พอ พี่พร้อมไปทันที”
พอส่งพี่เมียทั้งสองคนกลับไปแล้ว ชีวิตของติงตงจิ่วก็กลับสู่จังหวะเดิมตามเคย
เช้าวันนี้ เขากินข้าวเช้าในบ้านแล้ว เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมยาวผ้าฝ้ายสีเทาตัวหนึ่งที่สะอาด—นี่คือตัวที่หวังอีเหมยเพิ่งทำให้เมื่อไม่กี่วันก่อน ใช้ผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดที่เลือกมาจากโรงผ้า ตะเข็บแน่นหนา คอเสื้อและปลายแขนเก็บเรียบร้อย พอใส่แล้วทั้งภูมิฐานทั้งสบาย เขาปรับคอเสื้อหน้ากระจกทองแดง อดยิ้มออกมาไม่ได้—ตอนนี้ตัวเองใส่เสื้อคลุมยาวแล้ว ดูเหมือนเถ้าแก่ตัวจริงเสียแล้ว ชีวิตที่เปลี่ยนไปนี้ เขาเองก็รู้สึกไม่รู้จะใช้ชีวิตอย่างไรดี
ออกจากบ้าน เดินไปตามตรอกมุ่งสู่ถนนที่มีร้านของตัวเอง ยามเช้าตำบลไป๋เหอคึกคักขึ้นแล้ว แผงขายอาหารเช้าพวยไอร้อน กลิ่นปาท่องโก๋ทอดลอยไปครึ่งถนน พ่อค้าเร่หาบของเดินร้องขายไปตามทาง ผู้คนไปมาขวักไขว่ เป็นภาพที่เต็มไปด้วยพลังชีวิต