เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 141 ความวุ่นวายสงบลง
ขณะที่หม่านจินเก็บแผงค้า เวลาก็ล่วงเข้าบ่ายแก่แล้ว
เขารวบของที่เหลือให้เป็นระเบียบ คลุมด้วยผ้าน้ำมัน แล้วยังเช็ดเขียงกับคันชั่งให้สะอาด รับหาบหลังอูฐเดินกลับบ้านด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้งอยู่บ้าง
ฉินเอ๋อร์กำลังง่วนอยู่ในห้องครัว ได้ยินเสียงประตูรั้วก็โผล่หน้าออกมาดู บนใบหน้าพลันประกายรอยยิ้ม “กลับมาแล้วหรือ ล้างมือเสีย ข้าวเดี๋ยวก็เสร็จ”
หม่านจินขานรับ “อือ” หนึ่งคำ ถอดเสื้อตัวนอกออกแขวนไว้บนราวตากผ้าในลานเรือน เดินไปข้างไหน้ำตักน้ำขึ้นมาครองหนึ่ง แล้วซัดล้างหน้าดังสวะสวะ น้ำเย็นเฉียบที่สาดลงบนใบหน้าทำให้หัวที่มึนงงอยู่บ้างนั้นโปร่งขึ้นเล็กน้อย แต่ความรู้สึกอัดอั้นในใจก็ยังไม่จางหาย
เขายืนอยู่ข้างไหน้ำ ใช้มือที่เปียกชุ่มปาดหยดน้ำบนใบหน้า มองผ่านแสงไฟสลัวเหลืองในห้องครัวไปยังเงาร่างที่กำลังง่วนงานของฉินเอ๋อร์
วันนี้ฉินเอ๋อร์สวมเสื้อตัวบนลายดอกเล็กกับกางเกงผ้าสีน้ำเงิน คาดผ้ากันเปื้อนไว้ที่เอว ผมดำสนิทดั่งหมึก ม้วนเป็นมวยไว้ท้ายทอยอย่างเรียบร้อยเผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง ใบหน้าของนางกลมมน เครื่องหน้าสว่างผ่อง ระหว่างคิ้วกับดวงตามักมีรอยยิ้มจาง ๆ ติดอยู่เสมอ มองแล้วให้ความรู้สึกอบอุ่นในใจ
หม่านจินมองแผ่นหลังของนาง ในใจก็ผุดความรู้สึกหลากหลายขึ้นมาชุดหนึ่ง
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าฉินเอ๋อร์ดีเพียงใด