เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 140 ใจคน
ข่าวลาหายดีแล้ว พอถึงวันรุ่งขึ้นก็แพร่กลับไปถึงหมู่บ้านหางวัว หม่าเต๋อเซิ่งวิ่งไปที่บ้านติงตงจิ่วแต่เช้าตรู่เพื่อบอกข่าว พอเข้าประตูมาก็ยิ้มอยู่บนหน้า เสียงดังสูงกว่าปกติถึงแปดระดับ “ตงจิ่ว! ตงจิ่ว! ลาตัวนั้นเมื่อเช้านี้กินหญ้าแล้ว! กินเอา ๆ อย่างมีความสุขเชียว!”
ติงตงจิ่วกำลังล้างหน้าอยู่ในลานบ้าน ได้ยินคำนี้ก็เอาผ้าขนหนูลงจากหน้า แล้วก็ยิ้ม “งั้นก็ดีแล้ว งั้นก็ดีแล้ว ยาให้กรอกต่อไป อย่าหยุด”
หม่าเต๋อเซิ่งถูมือไปมา ยืนอยู่ในลานบ้านหัวเราะหึ ๆ หลายครั้ง พูดคำดีใจอีกสองสามคำ จึงหมุนตัวกลับไป เขาเดินไปได้หลายก้าวแล้ว ก็ยังหันกลับมาตะโกนอีกประโยค “ตงจิ่ว สักวันหนึ่งมากินข้าวที่บ้านนะ!”
ติงตงจิ่วโบกมือให้เขา ในใจก็โล่งไปเปลาะหนึ่ง ถ้าลาตัวนั้นเป็นอะไรไปจริง ฟ้าของครอบครัวพี่สาวสี่ก็คงถล่มลงไปครึ่งหนึ่ง ยามนี้ดีแล้ว ทุกอย่างกลับเข้าสู่ทางเดิม
ลาหายดีได้ไม่ถึงสองวัน เถ้าแก่เส้าก็ส่งเกวียนลามาเป็นพิเศษถึงหมู่บ้านหางวัว — ไข่ไก่ย้อมแดงหนึ่งตะกร้า กับหมูสามชั้นอีกชิ้นที่หนักเต็ม ๆ 5 ชั่ง มีทั้งมันทั้งเนื้อสลับกัน หนังยังมีโคนขนหมูติดอยู่ พอเห็นก็รู้ว่าเป็นเนื้อสดที่เพิ่งฆ่าใหม่ ๆ