เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 139 ศึกพลิกตัวของพี่เขยรอง
พอติงตงจิ่วกลับมาจากตัวเมืองอำเภอหลังไปเยี่ยมพี่สาวสาม เกวียนลากิ่งแล่นเข้าปากหมู่บ้านหางวัว เขาก็เห็นพี่เขยสี่หม่าเต๋อเซิ่งกำลังยอง ๆ อยู่บนแท่นหินหน้าประตูบ้านตัวเอง สอดมือทั้งสองไว้ในแขนเสื้อ สีหน้าหงุดหงิดคอยแหงนมองไปตามทางในหมู่บ้าน พอเห็นเกวียนลาของติงตงจิ่วปรากฏในสายตา หม่าเต๋อเซิ่งก็ลุกพรวดขึ้นมา ก้าวยาว ๆ ตามกันเข้าไปต้อนรับ สีหน้าบนใบหน้าเหมือนคนที่ได้พบผู้ช่วยชีวิต
“ตงจิ่ว! เจ้ากลับมาเสียที!” น้ำเสียงของหม่าเต๋อเซิ่งแฝงความตื่นตระหนกไว้อย่างชัดเจน
ติงตงจิ่วรั้งบังเหียน กระโดดลงจากรถ เห็นเขาท่าทางเช่นนี้ ในใจก็อดตึงขึ้นมาไม่ได้ “เป็นอะไรไปหรือพี่เขยสี่? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“ลา! ลาของพวกเรา!” หม่าเต๋อเซิ่งร้อนใจจนถูมือไปมา “ป่วยแล้ว! สองวันมานี้กินหญ้าไม่ดีเลย ยืนยังไม่มั่นคงเลย!”
พอติงตงจิ่วได้ยินคำนี้ คิ้วก็ขมวดขึ้นทันที
ลาไม่ใช่ทรัพย์สินธรรมดา ๆ ตอนซื้อนั้นจ่ายไปถึงสิบตำลึงเงินเต็ม ๆ นับเป็นเงินก้อนใหญ่ทีเดียว ลาตัวนี้ไม่เพียงเป็นเครื่องมือทำมาหากินสำคัญของครอบครัวติงตงจิ่ว — ส่งของ ส่งคนทุกสองวัน ไปตลาดซื้อของก็ขาดมันไม่ได้ — หากยังเป็นแหล่งรายได้หลักที่สุดของครอบครัวหม่าเต๋อเซิ่งอีกด้วย หม่าเต๋อเซิ่งอาศัยลาตัวนี้ หาเงินค่าแรงขับเกวียนได้เดือนละหนึ่งส่วน แถมยังรับผู้โดยสารไปส่งได้บ้างเป็นรายได้พิเศษ วันเว้นวันก็รับของของพ่อค้าเร่เดิม ๆ มาขาย ชีวิตก็อยู่ดีขึ้นทุกวัน ลูกชายสองคนแต่เดิมกลุ้มเรื่องแต่งเมีย ตอนนี้ก็มีหวังขึ้นมาแล้ว