เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 133 ดอกไม้ผ้าไหม ซื้อบ้าน
กลับจากวัดอวิ๋นเหยียน ติงตงจิ่วไม่ได้ตามเกวียนลากลับไปหมู่บ้านหางวัว เขาส่งหวังอีเหมยกับครอบครัวติงไหลตี้ขึ้นเกวียนลาของหม่าเต๋อเซิ่ง มองเกวียนลากระดกก๊อก ๆ ไปตามทางหลวงไกลออกไปจนลับตา จึงหันกลับไปที่ร้าน ตะวันส่องลงมาที่กลางหลังพอดี ร้อนผะผ่าว เขาจึงปลดกระดุมคอเสื้อออกแล้วถอนหายใจยาว
เรื่องดูตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในใจเขาก็โล่งขึ้นมาก ถึงทางเถ้าแก่กัวจะไม่ตายตัวในที่นั่น แต่พอสองครอบครัวยืนอยู่หน้าโถงกวนอิมครู่หนึ่ง สิ่งที่ควรพูดก็พูดกันหมดแล้ว สิ่งที่ควรดูก็ดูกันหมดแล้ว ต้าหนิวเด็กคนนั้นวางตัวสง่าเหมาะสม กัวโส่วเฉิงหนุ่มคนนั้นก็ซื่อตรงมั่นคง ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพอใจ การหมั้นหมายนี้จึงแทบจะแน่นอนแล้ว
เขาเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูร้าน หม่านอิ๋นก็เดินอ้อมจากหลังเคาน์เตอร์ออกมา สีหน้าดูร้อนใจอยู่บ้าง “น้า อาอู๋เหมิ่งมาหาน้าเมื่อช่วงสาย บอกว่าพอน้ากลับมาให้รีบไปจวนตระกูลอู๋สักหน่อย”
ติงตงจิ่วชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ไม่ได้ถามอะไรมาก หันหลังเดินออกไปข้างนอก หม่านอิ๋นตะโกนตามหลัง “น้า กระดุมเสื้อน้า!” ติงตงจิ่วมองลงไปเห็นกระดุมคอเสื้อยังเปิดอยู่ จึงติดกระดุมไปพลางเดินไปพลาง