เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 134 บ้านใหม่
ช่วงร้อนจัดที่สุดของฤดูร้อนผ่านพ้นไปในที่สุด เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ถึงแม้แดดจะยังร้อนแรง แต่ลมยามเช้าเย็นก็มีไอเย็นเจืออยู่บ้างแล้ว เต้าหู้ก็ไม่เปรี้ยวง่ายเหมือนช่วงกลางฤดูร้อนอีก วางไว้ในที่ร่มเย็นเก็บได้ตลอดทั้งวัน ติงตงจิ่วนับวันดู เห็นว่าถึงเวลาแล้วที่จะรับคนในบ้านมาที่ตำบลไป๋เหอดูเรือนใหม่
หม่าเต๋อเซิ่งเทียมเกวียนลา มาถึงหมู่บ้านหางวัวแต่เช้าตรู่ หม่านชางกับเจวียนจื่ออยู่เฝ้าบ้าน หวังซานจู้ก็มาช่วยดูแลด้วย บนเกวียนลามีติงฉวนเกิน หูซื่อ หวังอีเหมย ติงเฉิง ติงฝู และติงตงจิ่วนั่งกันเต็มคัน
ติงฉวนเกินสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินที่ยังใหม่แปดส่วน นั่งอยู่บนพื้นเกวียน มือกำถุงยาสูบแห้ง ตลอดทางแทบไม่พูดอะไร เขาเงยหน้ามองทางข้างหน้าบ้าง ก้มหน้าลงบ้างเป็นระยะ นิ้วหัวแม่มือลูบไปมาบนกระบอกยาสูบ หูซื่อผู้นั่งข้างเขา ในอ้อมแขนอุ้มติงฝู มืออีกข้างกำขอบพื้นเกวียนแน่น ข้อนิ้วขาวซีดไปบ้างแล้ว นางก็ไม่พูด แต่สีหน้าในดวงตาปิดใครไม่ได้—ทั้งคาดหวัง ทั้งหวั่นใจ
หวังอีเหมยนั่งข้างหูซื่อ อ้อมแขนโอบติงเฉิง นางสงบกว่าผู้เฒ่าสองคนบ้าง แต่ในใจก็ยังเต้นระส่ำ ติงตงจิ่วเพียงบอกว่าซื้อเรือนไว้หลังหนึ่งที่ตำบลไป๋เหอ แต่จะใหญ่โตแค่ไหน หน้าตาอย่างไร ในใจนางไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด เรือนราคากว่าหนึ่งร้อยตำลึงเงิน นางทั้งชีวิตไม่เคยใช้เงินมากขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงได้เข้าไปอยู่