เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 121 ปลูกแตง ซื้อที่ดิน
ผ่านเดือนอ้ายไปแล้ว กิจการค้าที่ตำบลไป๋เหอก็เข้าที่เข้าทาง ความสัมพันธ์กับจวนตระกูลอู๋ก็ติดต่อไว้ได้แล้ว ติงตงจิ่วจึงรู้สึกอุ่นใจขึ้นไม่น้อย เขาตรวจบัญชีในร้านอีกรอบ แล้วกำชับหม่านอิ๋นเรื่องงานช่วงต่อไป จากนั้นก็เก็บเสื้อผ้าเปลี่ยนสองสามตัว ขึ้นเกวียนลาของหม่าเต๋อเซิ่งกลับหมู่บ้านหางวัว
การไถนาในฤดูใบไม้ผลิไม่รอใคร พอถึงช่วงเทศกาลตามฤดูกาล ปราณปฐพีก็เริ่มเคลื่อน ไหนจะต้องไถก็ไถ ไหนจะต้องหว่านก็หว่าน ช้าไปวันหนึ่งก็เท่ากับช้าเก็บเกี่ยวไปทั้งปี
ตอนติงตงจิ่วถึงบ้านเป็นช่วงบ่ายแก่ ๆ ในลานบ้านตากเสื้อผ้าที่ซักแล้วไว้สองสามตัว ลมวสันต์พัดชายแขนเสื้อและขากางเกงให้ไหวไปมา แม่ไก่หลายตัวคุ้ยหาอาหารอยู่ใต้ราวตากผ้า คุ้ยจนฝุ่นตลบ หูซื่อนั่งอยู่หน้าประตูโถงกลางเรือนเย็บพื้นรองเท้า เอาเข็มถูกับผมคราหนึ่ง แล้วแทงลงไปคราหนึ่ง ดึงด้ายยาวออกมา นางได้ยินเสียงฝีเท้า เงยหน้าขึ้นเห็นลูกชายกลับมา ก็วางพื้นรองเท้าลงในกระบะไม้ ลุกขึ้นจะไปห้องครัวอุ่นอาหาร
“แม่ ข้าไม่หิว” ติงตงจิ่ววางห่อสัมภาระลงแล้วรั้งนางไว้ “พ่อเล่า”
“อยู่ที่นา” หูซื่อว่า แล้วนั่งลงหยิบพื้นรองเท้าขึ้นมาอีก “สองวันนี้วิ่งไปที่นาทุกวัน บอกว่าจะไปดูความชื้นในดิน กว่าจะเรียกมากินข้าวก็ต้องเรียกสามหน กลับมาแล้วก็ไม่ยอมนั่งติดที่ คีบกินสองคำก็ไปอีกแล้ว เจ้าแก่คนนี้รักเจ้าแปลงนาเหล่านั้นเสียจริง ราวกับถูกของเข้าสิง”
ติงตงจิ่วได้ฟังก็ยิ้มออกมา เปลี่ยนรองเท้าเก่าคู่หนึ่ง แล้วก็เดินไปที่นาเช่นกัน