เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 ส่งตัวเจ้าสาว
หลังจากเมล็ดแตงโมที่บ้านพี่สาวใหญ่ลงดินแล้ว ติงตงจิ่วก็ไปดูที่แอ่งตระกูลจ้าวอีกครั้ง เมล็ดแตงเหล่านั้นเพิ่งลงดินได้ห้าหกวัน บนร่องยังมองไม่ออกว่ามีอะไรขยับเขยื้อน แต่พี่เขยใหญ่ไปที่ไร่วันละสองรอบเช้าเย็น ยอง ๆ อยู่ข้างร่องคอยดู บางครั้งยองอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม ครั้นติงตงจิ่วไปถึง พี่เขยใหญ่กำลังยองอยู่ที่หัวไร่ มือหนึ่งคีบกิ่งหญ้าไว้ เอาไปไถพื้นดินไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย แต่สายตาจับจ้องอยู่ที่ผิวดินบนร่อง ราวกับจะมองทะลุผิวดินร่วนนั้นเห็นเมล็ดพืชข้างใต้ว่าขยับเขยื้อนอยู่
“กว่าจะแตกหน่ออีกกี่วัน” พี่เขยใหญ่ได้ยินเสียงฝีเท้าโดยไม่หันกลับมา ก็ถามขึ้นประโยคหนึ่ง
“อีกไม่นาน เจ็ดแปดวันก็คงพอแล้ว” ติงตงจิ่วเดินไปยอง ๆ ข้างเขา ยื่นมือแตะผิวดินร่วนบนร่อง ดินนุ่มชื้น ความชื้นกำลังพอดี “สองสามวันแรกไม่ต้องรดน้ำ ถ้าฟ้าแล้งค่อยว่ากัน หากอีกหลายวันยังไม่ฝนตก ข้าจะใช้หม่านจินมาช่วยเจ้าแบกน้ำ”
พี่เขยใหญ่พยักหน้า โยนกิ่งหญ้าในมือทิ้ง ลุกขึ้นตบดินที่เข่า แล้วกล่าวด้วยสีหน้าอันเป็นความมั่นใจแบบชาวไร่ชาวนาโดยเฉพาะ “ไม่ต้องรีบหรอก ปราณปฐพีกำลังขึ้นมา เมล็ดข้างใต้ยังทนอยู่ได้”
ติงตงจิ่วยังกำชับเรื่องปุ๋ยไส้เดือนอีกสองสามคำ——รอจนต้นแตงแตกใบจริงแล้ว ให้ขุดร่องข้างร่องแปลงใส่มูลไส้เดือนสักครั้ง อย่าใส่มากนัก บาง ๆ ชั้นเดียวก็พอ พี่เขยใหญ่จดจำไว้ทีละข้อ แล้วยังลากติงตงจิ่วเข้าไปดื่มชาถ้วยหนึ่งในเรือน พูดคุยเรื่องสัพเพเหระสักครู่ ติงตงจิ่วจึงลุกกลับหมู่บ้านหางวัว