เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 ยอมลดกำไร
พอพ้นเดือนอ้าย อากาศก็อบอุ่นขึ้นวันละนิดวันละหน่อย น้ำแข็งตามบริเวณร่มเงาของถนนในตำบลไป๋เหอละลายไปเกือบหมด ใต้ชายคาบ้านมีน้ำหิมะหยดติ๋ง ๆ ไหลลงมา ดินบนถนนส่งกลิ่นอับชื้นขึ้นมา กิจการร้านเต้าหู้ติงจี้เริ่มมั่นคง การส่งของให้วัดอวิ๋นเหยียนกลับมาเป็นจังหวะปกติ ไม่เร่งจนผู้คนหายใจไม่ทันเหมือนช่วงก่อนปีใหม่กับเดือนอ้ายอีกแล้ว
ร่างกายของป้าหวังกลับมีปัญหาขึ้นมาเล็กน้อย
นางทำงานหนักเกินไปตั้งแต่สาว ๆ หลายปีมานี้ต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมอันเลวร้ายของย่านกระท่อมแออัดนานเกินไป จึงฝังรากโรคปวดข้อไว้ พอถึงฤดูหนาว อากาศเย็น เส้นเอ็นกระดูกหดตัว กลับไม่ค่อยกำเริบ แต่พอเข้าต้นฤดูใบไม้ผลิ ปราณปฐพีลอยขึ้น ความชื้นกลับขึ้นมา เข่าและไหล่ของนางก็เริ่มปวด ตอนแรกนางอดทนไม่พูด ทุกวันยังคงตื่นก่อนฟ้าสางมาหุงข้าวทำอาหาร นึ่งขนมมงคล ล้างขัดแม่พิมพ์ แต่เวลาเดิน ขาเท้าก็ช้ากว่าสมัยก่อนอย่างเห็นได้ชัด บางครั้งย่อตัวลงแล้วลุกขึ้น ต้องเกาะกำแพงพยุงตัวอยู่ครู่ใหญ่
ติงตงจิ่วเห็นอยู่ในสายตา ก็เข้าใจในใจว่านี่คือโรคไขข้ออักเสบ แม้การแพทย์ยุคใหม่ยังไม่มีวิธีรักษาให้หายขาด ไม่ต้องพูดถึงยุคนี้เลย เขาได้แต่กำชับให้ทำที่พยุงเข่าและที่พยุงไหล่ขึ้นมาใช้ ตอนเด็ก ๆ ในยุคปัจจุบัน ติงตงจิ่วเคยเห็นที่บ้านปู่มักแช่สุราอย่างหนึ่ง คือสุรายาอู่เจียผี นี่เป็นตำรับที่หลี่สือเจินสืบทอดมา คนแก่ทั้งหลายมักแช่ดื่มกัน