เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 วันพั่วอู่
วันว่างสบาย ๆ ช่วงตรุษผ่านไปไวเสียยิ่งกว่าสิ่งใด พริบตาเดียวก็ถึงวันที่สี่เดือนอ้าย พรุ่งนี้ก็วันพั่วอู่แล้ว ถึงเวลาต้อนรับเทพเจ้าแห่งโชคลาภ
บ่ายแก่ของวันที่สี่เดือนอ้าย ติงตงจิ่วกำลังจัดแจงเกวียนลาอยู่ในลานบ้าน ตักมูลสัตว์ที่หมักหมมมาหลายวันช่วงตรุษไปกองไว้ที่มุมกำแพง ติงเฉิงนั่งยองอยู่ใต้ชายคา มือกำประทัดดอกสุดท้ายไว้แน่น ลังเลอยู่นานก็ไม่ยอมจุดเสียที หูซื่อกำลังนึ่งหมั่นโถวอยู่ในห้องครัว ไอน้ำลอดออกมาตามร่องหน้าต่าง พร้อมกลิ่นหอมหวานของแป้งสาลี
นอกประตูรั้วมีเสียงลาร้องขึ้น แล้วตามด้วยเสียงล้อเกวียนบดผ่านดินที่แข็งตัวจนดังกร๊อบ ติงตงจิ่วเหยียดหลังขึ้น มองไปทางประตู ก็เห็นเกวียนลาที่หม่านชางเช่ามาจอดอยู่หน้าประตูรั้ว บนรถมีหม่านจิน หม่านอิ๋น และเจวียนจื่อ ข้างกายวางห่อผ้าสองห่อกับที่นอนม้วนหนึ่ง
“น้า!” สามพี่น้องหม่านชาง หม่านอิ๋น หม่านจิน กระโดดลงจากคานเกวียน ผูกเชือกบังเหียนไว้กับแท่นหินหน้าประตู หม่านชางหันไปตะโกนทางกระบะรถ “ถึงแล้ว ลงมาเถอะ”
เจวียนจื่อขานรับ อุ้มห่อผ้าลงจากรถ วันนี้นางสวมเสื้อนวมสีแดงทับทิม ผมรวบเป็นมวยไว้ท้ายทอย ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเขินอายและสีสันแห่งความยินดีแบบเจ้าสาวใหม่ นางลงจากรถแล้วมายืนอยู่ข้างหม่านชาง เอ่ยเรียก “น้า” เสียงไม่ดัง ฟังดูหนักแน่นมั่นคง
ติงตงจิ่ววางพลั่วลง ปัดดินที่มือ แล้วเดินเข้าไป “นี่ทำอะไรกัน? ย้ายบ้านหรือไง?”