เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 116 วันที่หนึ่งและวันที่สอง
วันแรกเดือนอ้าย ฟ้ายังไม่สว่างดี ติงตงจิ่วก็ถูกเสียงประทัดปลุกให้ตื่น ประทัดในลานบ้านระเบิดปังปั้งไม่หยุด เสียงตะโกนของติงเฉิงปนอยู่ในนั้น เล็ดลอดเข้ามาตามร่องกระดาษปิดหน้าต่าง
เขาพลิกตัวอีกที เตียงเตาถูกเผาไว้ร้อนผ่าว ห่มผ้าไว้แล้วไม่อยากขยับตัว แต่ข้างนอกมีเสียงฝีเท้าเดินไปเดินมา ติงฉวนเกินตะโกนอยู่ในลานบ้านว่า “เฉิงเอ๋อร์ ถอยออกไปให้ไกล ๆ ประทัดจะโดนเจ้าเอา!” ตามด้วยเสียงระเบิดอีกชุดที่ดังยิ่งกว่า ติงเฉิงร้องโวยวายวิ่งไปหลบใต้ชายคา เสียงหัวเราะเล็ดลอดผ่านหน้าต่างมาได้ยินชัดเจน
ติงตงจิ่วถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ยิ้มพลางลุกขึ้นนั่ง เอาเสื้อนวมคลุมบ่าแล้วลงจากเตียงเตา
ผลักประตูออกไป อากาศเย็นจัดปนกลิ่นกำมะถันก็ปะทะหน้า พื้นลานบ้านมีเศษกระดาษแดงโปรยอยู่ชั้นหนึ่ง กระจุ๋มกระจิ๋มราวกับปูพรมลายดอกไม้ไว้ ติงฉวนเกินสวมเสื้อนวมดำที่ยังใหม่อยู่ราวแปดส่วน เอวคาดเข็มขัดผ้าสีเทา กำลังนั่งยองอยู่ใต้ชายคาเก็บกระดาษม้วนที่เหลือจากการจุดประทัด ท่าทีของเขาไม่รีบไม่ร้อน ค่อย ๆ กวาดเศษกระดาษมารวมเป็นกอง เตรียมจะกวาดทิ้ง
ติงเฉิงยืนอยู่บนบันได สวมเสื้อนวมใหม่รองเท้านวมใหม่ สองมือปิดหู หน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิ ตะโกนใส่พ่อว่า “พ่อ! ประทัดพวงเมื่อกี้ข้าเป็นคนจุด!” แก้มแดงเถือกเพราะความหนาว ปลายจมูกก็แดง ทรงผมวิ่งจนยุ่งเหยิง มีปอยหนึ่งชี้โด่ขึ้นมา