เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 103 ความคิดของอีเหมย
บรรดาผู้หญิงในบ้านอารมณ์ปลอดโปร่งขึ้นแล้ว คำสั่งซื้อของเซียนเค่อไหลก็เพิ่มขึ้น นี่จึงเป็นเรื่องใหญ่ หลังอาหารมื้อบ่าย ติงตงจิ่วรวบคนในบ้านมาที่โถงกลางเรือน บอกว่าหลังเข้าฤดูหนาวจะมีงานเลี้ยงมาก ยอดขายก็มาก เต้าหู้ พะโล้สองอย่าง และหมูอัดวุ้น แต่ละอย่างต้องเพิ่มปริมาณขึ้น ทางเถ้าแก่เส้าก็ส่งคำมาเช่นกันว่า ซุ่นอานจวีต้องการหมูอัดวุ้น ต้องการด่วน ต้องเร่งทำออกก่อน
เรื่องก็คือเรื่อง แต่การหาเงินเป็นเรื่องใหญ่ ติงไหลตี้ลุกขึ้นเป็นคนแรก พับแขนเสื้อขึ้น พูดว่ายังรออะไรอีก ไปที่ครัวกันเถอะ หวังอีเหมยไม่พูดพร่ำ นางยัดติงฝูใส่อ้อมอกหูซื่อ ผูกผ้ากันเปื้อนแล้วเข้าห้องครัวไป หม่านชางไม่ต้องสั่ง รีบไปขนถ่านหินและฟืน ต้าหนิวตอนนี้ก็ใช้ได้แล้ว นางนั่งยองอยู่บนม้านั่งเล็กหน้าประตูห้องครัว แขนเสื้อพับสูง กะละมังแช่เครื่องในหมูไว้ นางล้างได้อย่างมีแบบมีแผน ยังพลิกกลับไปกลับมาเองเพื่อขยี้เมือกบนไส้หมูได้ ท่าทางคล่องแคล่ว ไอน้ำในห้องครัวลอยขึ้นมาเป็นกลุ่ม หม้อพะโล้เดือดปุด ๆ กลิ่นซอสเต้าเจี้ยวหอมเล็ดลอดออกจากรอยฝาหม้อ อบอวลเต็มห้อง
คนทั้งครอบครัวเบียดกันอยู่ในห้องครัว ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตน เท้าหมุนไปหมุนมา บางครั้งชนไหล่กัน ด่ากันคำหนึ่งหัวเราะกันคำหนึ่ง แล้วก็ลงมือทำต่อ ยุ่งกันจนพระจันทร์ไต่ขึ้นไปบนหัวกำแพงด้านตะวันออก จึงได้จัดการพะโล้ในหม้อจนเรียบร้อย สิ่งที่ต้องแช่ก็แช่ลงไป สิ่งที่ต้องผึ่งก็ผึ่งไว้